Se leevt noch !

Rudolf Rausberg  weer een Paster, as wi de noch vun freuher kennt.  He  geheurte  to de Sorte vun Prediger, de ohne Mikrofon un Luudsprekers utkemen. Em kunnst ook in de letzte Reeg vun de Kark noch goot verstohn. Dicht bi twee Meter groot un dütlich öber tweehunnert Pund swoor,  weer he för siene Gemeende n´richtigen Lüchtorn. Bi em weer de Kark jümmers goot besöcht un wat he in siene Predigten  öber dat Leben un de Minschen to vertellen wuss, dat hett de Lüüd toheurn loten. Un wenn Paster Rausberg mool mit een schimpt hett, denn harr dat een Wirkung, de anhollen hett.  He weer volkstümlich un keem no den Gottesdeenst oftens noch op´n Karkensnaps  mit in den Kroog. Ook seine Truerreden harrn dat in sik. He hett siene Schapen kennt un leeg meist richtig mit siene Wöör.
Nie waar ik vergeten, as wi Peter Brumm siene  Manda dat leste Geleit geben hebbt. As wi dat vun uns Paster wennt weern, hett he Manda´s Leben noch eenmool düütlich afrollen loten. Denn hett mit siene  kraftvulle Bassstimm to´n Afscheed een Leed anstimmt un denn sünd   wi rut ut de Kark un in den hellen Sünnschien.           In een lange Reeg gungen wi achter uns Paster un den Sarg mit Manda  to de  Ruhesteed vun de Familje Brumm.
As Paster Rausberg de Trägers dat Teken geev, den Sarg dooltoloten, stött Peter Brumm em an un wies dool in dat Graff. Nu keek he sülmst  dool un verwunnert  seh he door een Rott in Panik hen un heer lopen. De weer wull grood dorin fulln un  keem  nich so gau wedder rut. De Sarg weer kott dorvör ünnen optosetten, as Paster Rausberg mit scharpe Kommandostimm „Stop“ reep. Ik weet nich, wat em to de Ünnerbrekung veranlasst hett. Weer dat de Sorge üm dat Deert orrer hett he dacht, dat Manda un de Rott nich tosomen in ene Kuhl geheurten?  Rausberg sien neegstet Kommando  keem stantepe un luud: „Wedder hooch mit den Sarg!“ Un denn keeken  he un Peter Brumm besorgt dool, wat de Rott dat wohl öberleevt harr.
Em full een Steen vun Harten as he seh, dat dat Deert jümmers noch hen un her leep un he schree luudhals: „Se leevt !“  
De Lüüd, de wieder achten in de Reeg stunnen, keken to´n Heben hooch un bekrüzigten sik.