Lesevergnügen op Platt

Aus der Reihe "Du kannst jo wat beleben" hat uns für die Rubrik "Platt", Autor Heinz Tiekötter die wunderschöne niederddeutsche Geschichte gesandt.

Von Heinz Tiekötter
Op de Stroot

Vör de Bardörper Kark Peter und Paul  is sommerdags  wunnerbor to flaniern. Op de ene Siet de Bill un dat Bardörper Slott  in en groten Park un op de annere Siet de ole Wotermeul un dor achter dat groot Worenhuus. Keen Wunner, dat sik hier  Strotenmuskanten henstellt un uns jemmer Künst wiest; jüst so, as de Roma Jula Rose. Hier lett sik sommerdags wat verdenen. Anners as de mehrsten  „Künstlers“ ut Osteuropa speelt Jula Rose so wunnervull,  dat de Lüüd bi em stohn blievt un em applaudiert. He kann mit siene Vigelien Geschichen vertellen, kann ehr ween´ un  ehr lachen loten. He kann er strakeln orrer Furioso spelen, ninich kratzt ´n Toon bi em. Jede Streek kümmt wunnerbor kloor röber. De Minschen köönt dat marken, dat hier en mit veel Talent speelt.  Erkennen doht se em nich.

Vör ´n poor Johrn weer dat  anners.  Dor hett de hele Musikwelt  sik üm em reten. Dor weer Jula Rose ´n Weltstar un hett noch Julian Hermann heten. Julian Hermann, dat weer sien Künstlernomen. He is in Hermannstadt in Rumänien op de Welt komen. In de groten Konzerthüser op düsse Welt hett he speelt un  dat Publikum hett em fiert.
Ninich harr he sik dat  mol drömen loten, as he un siene Fro Ella sik no Düütschland op´n Padd mokten. Se wulln hier doch bloots  n´beteret Leben un en Tokunft hebben.

Anfungen hett de Geschicht  meist as ´n Märken: De Strootenmuskant Jula Rose harr woll ´n Glücksdag. Grod harrn em  twee Udls in de Hamborger Spitolerstroot seggt, no dat neegste Leed wull´n se em hier nich mehr sehn. He sall  sik ´n annere Steed seuken.  Rose harr düssen Dag all veermol den Platz wesseln musst. He kunn nich verstohn, dat Minschen em Biefall spendiert un de Stootsmacht em wegjoogt. As he grod bien Inpacken weer, full em wedder de fiene, vörnehme Doom op, de sik jümmers ´n  lüttbeten in´n Achtergrund holl. He seh ehr nich dat erstemool. Un unvermodens stunn de Fro denn vör em un drück em ´n Twintig-Euroschien un en Visitenkoort  in de Hann. Se harr Interesse an siene Musik un wull em ´n Vörslag moken. Op de Koort stunn ´n fiene Blankneeser  Adress. Mit de Wöör, he sall ehr anropen nickköppt se em nochmol to un weer ünner de Lüüd verswunnen .

An Obend  in de Nootünnerkunft  hett Jula siene Fro vun dat Beleevnis vertellt un dorvun, dat he bang weer, dor antoropen. De Fro keem ut´n annere Welt. Twee Doog lang hett  he doröber nodacht. An´n drütten Dag weer he grood wedder an´t Inpacken; de Udls weern ok all tweemol vörbikomen, as de vörnehme  Doom miteens vör em stunn. Se freug em, worüm he nich anropen hett. Jula stammelt unseker un freug denn direktemang, wat se vun em wull. De Antwort weer kott: Dat ward se em vertellen, wenn he endlich to ehr keem un nich hier op de Stroot. Un för em weer dat wichtig. Un noch beter weer dat, wenn he nu glieks mitkeem. Se harr so en bestümmende Oort an Liev, dor harr Jula nix dorgegen to setten. Un so güng he mit.

As se op ne grote swatte Limusien tostüerten, sprung dor ´n Schofför rut, nehm sien Mütz af un reet den Wogenslag op. Ninich vörheer in sien Leben hett Jula Rose in so en Auto seten. Allns weer ut Eddelholt un Ledder un Chrom. He  bewunner den Fohrer sien Künst, mit so´n Fohrtüüg ümtogohn. De Fro tipp den Fohrer vun op de Schuller un säe em, se wull nu de Musik heurn; he wüss all welke. Jula tock tosomen;  wat dor ut de Luudsprekers keem, dat weer siene Musik, bloots ´n Stück wat beter speelt. Dor musizier en ganz groten Meister op de Vigelien.
Een halbe Stünn Fohrt dörch de Stadt un boben an de Elv lang, denn beug de Wogen dörch en grotet  Door in en Park un holl denn vör en riesige Villa. So´n Huus harr Jula bitlang heugstens mol in en Illustrierte sehn. De Fohrer  güng vörweg un mook de Huusdöör op un lett jem beide an sik vörbi. Jula stunn in en Halle, dor harrn tohuus  in Rumänien fief Familjen in wohnt.
De Fro seggt Jula, dat he Platz nehmen sall  un wies denn op en groot Gemälde an de Wand. Dor weer en Mann mit´n Vigelien in de Hann to sehn. De Mann keem Jula bekannt vör. Dat weer Christoph, mien verstorbenen Mann, säe de Fro. Du hest em im Auto heurn kunnt. He weer ´n grootordigen Geiger. He kunn so spelen, as du dat kunnst, wenn du elkeen Dag euben würrst. Mien Christoph hett allerwegens in de groten Hüser in de hele Welt Konzerte geben un du kunnst dat ok, wenn du den Willen hest un de Diziplin opbringst. För all dat Annere will ik sorgen. Ik heff em groot mookt un heff em dorhen bröcht.
Ik bin siene Managerin west. Bit to sienen Doot harr he ´n eenzigordigen Platz in de Musikwelt. Un hier kümmt mien Vörslag: Wenn du an sienen Platz komen un so en Leben feurn wullt,as he, denn bring ik di dorhen. Man dor liggt ´n Barg an Meuh un Plichten vör di.  De muttst du ingohn, wenn du di dat totruust.   Öberlegg di dat goot; du hest dree Doog Tiet. Denn will ik dien Antwurt weeten. Noch wat: Solang du hier in Huus büst, gelln miene Regeln. Ik will hier nüms vun diene Lüüd sehn; du wohnst hier un du geihst ok nich ut dat Huus. Dat verlang ik vun di. De Fohrer bringt di nu trüch un hoolt di, wenn du toseggst, an Dünnersdag af. Ik beet di een Leben, as du un dien Speel dat verdeent. Man du warst swoor dorför arbeiten möten. Hier, nümm düsse dusend Euro för diene Familje. De sall diene Fro elkeen Moond hebben, solang du hier euvst. Achteran warrt ji beiden keen Noot mehr kennen. Jula weer ganz benaut vun dat, wat de Fro em dor vertellen däe.
Tohuus hett  he de dusend Euro op den Disch leggt un Ella allens verdellt, wat de Fro vun em fordert harr. Julas Fro hett weent un beddelt, he sall sik dor nich op inloten, dor steekt keen Segen in. Un he sall ehr dat nich andoon un se  alleen loten. Man Jula hett de Utsicht op Geld un Ruhm orrnlich prickt un he harr innerlich all lang toseggt.
An Dünnersdag is he in dat grote Huus introcken. He hett mehr euvt un speelt, as he dat bit dorhen wennt weer. Utneihen geev dat nich. De Fro weer unerbittlich, poch op den Verdrag un hett nix anneret gellen loten. He harr dat versproken un dorbi sull dat blieben. Wat he bislang as Strotenmuskant verdeente, hett se em verduppelt. Man he harr keen Tiet, wat uttogeben. Un eenmol in Moond hett de Schofför  ´n Breef vun Jula un dusend Euro bi Ella vörbibröcht.  Jula kunn ehr nichmol anropen. Männigmol harr he Twiefel un wull hensmieten. Man he hett ok speurt, wat sien Speel beter un beter worrn is. Un em hett gefull´n, wat he üm sik rüm funnen hett; den Luxus, dat Eten, siene Ünnerbringung un de Kleedung un all dat, wat sien neet Leben nu utmookt hett.

Veer  Moond weern vergohn,  as de Fro em mitdeel, dat he vunobend sienen ersten Optritt harr. He ward Klock söben mit sien Speel beginnen. Dor kemen wichtige Lüüd, de sull´n em heurn. Wenn de tofreden mit sien Speel weern, denn kunn dat licht angohn, dat he bald in Paris or London siene  ersten  Konzerte harr. Jula speel düssen Obend, as güng dat üm sien Leben. As he mit de erste Overtüür toenn weer, bleev dat ´n Momang still. Un denn geev dat ´n gewaltigen Applaus. Un dat nehm keen Enn. De Gäst stunnen um de Huusherrin rüm, drückten ehr de Hann un weer´n  rein ut de Tüüt. Un Jula hett markt, dat he in ne annere Welt ankomen weer. As in ´n Rausch speel he Stück för Stück un de Bifall mook em ganz benaut. He feul, dat he wunnen harr.

En Johr loter legen all Konzerte in Paris, London un New York achter em. He seh nu anners ut as freuher. De Boort weer weg, he harr ´n plegten Hoorsnitt mit Scheitel un weer fein in Tüüg. För siene Kledoosch harr he freuher  vele Moond as Muskant op de Stroot stohn musst. Nu leeg em de Musikwelt to Feut. Konzerte, Plattenopnohmen un dat Fernsehn holl´n em fix in Draff. För siene Ella bleev nich veel Tiet. De poor Doog in Johr, wo Jula bi ehr weer, kunn man an twee Hannen aftellen. Se leevt nu in en egen Huus, för dat Jula ´n Barg Geld  betoolt harr.  Un bi jedeen vun siene wenige Beseuken hett se weent un em beden, he much to ehr trüchkomen. Se harrn doch freuher ok ehr Utkomen un sünd tofreden west.

Man Jula much sien neet Leben nich mehr opgeben. Vun öberall in de Welt hett he Ella Brefe schreben un ehr Geschenke sendt, obers he weer blots noch selten  tohuus. Un elkeenmol, wenn he sik ´n beten Tiet afkneep un siene Fro besöcht hett, denn seh se noch wat truuriger un elenniger ut. Tweemol, as he op Reisen weer, müss se all alleen in en Krankenhuus gohn.  Doch de Dokters kunnen nix faststellen un menten, ehr leeg ´n Kummer op de Seel.
Und as he in Harvstmoond vun New York no Huus keem, leeg een Breef vun siene Fro op´n Disch. Dorin stunn, dat se nich alleen in düsse grote un kole Stadt leben kunn, de ehr krank moken däe un dat se nu to ehre Familje no Hermannstadt trüch is. Jula hett all sien Termine afseggt un is ehr achteran fohrt. Man ehr Kummer un dat vele Wenen harr ehr all so tosett un mürr mookt, dat se nich wedder gesund worrn is. Se hett sik ok innerlich dorgegen wehrt  un villicht harr se ok Bang, dat ehr Mann wedder ünnerwegens weer, wenn ehr dat beter güng.
Se hett wull markt, dat Jula de Reisen dörch de Welt, de groten Optritte un de Applaus fehlen däe un dat se em un sien Glück in´n Weg stunn. Vör twee Johrn is se storben. Jula is noch´n tietlang in Söbenbürgen bleben. Post vun de Konzertbühnen un vun siene Managerin hett he nich leest un glieks verbrennt. As sien Geld to Neige güng, is he wedder no Hamborg komen un hier steiht he nu mit sien Vigelien op de Stroot. He hett wedder ´n Boort un lange Hoor, nu all ´n beten gries. Vun de groten Musikhüser will he nix mehr weten. Se süllt em ok nich finnen. Se hebbt em keen Glück brocht.
Un de Minschen, de keen Tiet hebbt un keen Verhältnis to de Musik, de jachtert minnachtig an em vörbi. Se weet nich, dat dor´n Mann steiht, för den de hele Musikwelt mol ´n Kneefall mookt hett. Se seht blots ´n Utlänner, de sik sien Lebensünnerholt  tosomen fiedelt.

KulturportalStiftung Hzgt. LauenburgKulturSommerKontaktImpressum