Bernd mookt Diäet

Von Heinz Tiekötter –   As Finanzmokler hett Bernd mit Geld hannelt.  Anner Lüüd mööt erst arbeiten orrer en Deenstleistung bibringen, üm wat to verdenen. Bernd weer plietscher, he hett glieks Geld vermittelt. He kunn de Hypotheken  besorgen, welk Anleggers denn in grote  un in bannig grote Projekte investieren kunnen.  Un dor sprüng jedetmol ok  för Bernd wat rut.  Un he kunn de Objekte ok verkeupen, wenn de Investors den Markt falsch inschätzt harrn un jem dat Woter bit an de Ünnerlipp stunn. Denn harr he wedder sienen Andeel an dat Geschäft.
Ober sowat is ok ´n anstrengendet Geschäft. Bi Bernd hett sik dat eerst op de Rippen leggt un loterhen op dat Hatt. Snackt un verhannelt ward jo mehrstendeels in de besten Restaurants un nich in Büros. Wegen dat Klima. Dat sall in de Büros n´beten wat to dreug sien.  Un wenn de Ünnerschriften ünner de Verträge stunnen, denn weer doch tomindst ´n Beseuk  in den besten Freet-Tempel vun de Stadt anseggt. So´n Afsluss mutt jo doch fiert warrn, wenn dat nich dat leste  Geschäft west sien sall. Hen un wedder güng dat denn noch wieder. Wenn se bi de Deerns wedder rutkemen, denn weern se mehr, as blots Geschäftpartners; denn wüssen se wat öber un vun´n anner.

Oolt is mien Fründ Bernd nich worrn, kene fofftig. In August hebbt wi em in Berlin ünner de Eer brocht. No de Fier hett siene Brigitte de Truer-Gemeen inlood. Wi möten jo noch Bernd sien Fell versupen. In dat Restaurant, wo Bernd Stammgast weer, vertell de Wirtin wat öber Bernd un wat för´n plietschen Minschen he west is: He harr mol wedder veeltoveel op de Rippen un wull tosomen mit siene Fro ´ne Diäet moken. Siene Brigitte harr dat egentlich nich neudig; se weer goot bi Schick, man nich to swoor un op kenen Fall to dick. Doch se wull em ünner-stützen un hett de Hungere mitmookt. An en Obend keem Bernd in sien Stammlokol, keek in de Spieskoort un bestell sik Aant mit Rootkohl un Knödel. „Nanu“ segg de Krögersche „ ik dink ji mookt Diäet.“ „Snack nich rüm, mook to un beiel di“  weer de kotte Opforderung. Man kunn marken, he harr dat hilt.

He hett doolslungen, wat de Wirtin em serviert hett un weer in´nu fardig mit sien Eten. Grood so, as wenn he söben Doog nix kregen harr. Dat Afrümen duer em ok to lang. Den leddigen Töller hett he süllmst  in de Köök brocht un dor bi jümmers no de Ingangsdöör keken.
Tein Minuten loter keem siene Brigitte in dat Restaurant rin. „Bernd“ säe se „ mi is slecht för Hunger. Ik fall glieks üm!“  „Brigitte“  hett he to ehr seggt „ vergeet nich,  wi mookt Diäet. Du musst nu ok stark blieben. Du wullt mi doch ünnerstütten. Nu riet di doch mol tosomen!“

Print Friendly, PDF & Email
KulturportalStiftung Hzgt. LauenburgKulturSommerKontaktImpressum