Heinz Tiekötter vertellt

Es gibt eine neue „Hobengeschichte“ von unserem Autor Heinz Tiekötter aus Börnsen op Platt. Lesen Sie hier: „De Lüüd vun Glaspalast“.

12.000 Minschen harrn in de Fofftiger Johrn in´n Hamborger Hoben Arbeit. De beiden groten Stauereen Carl Tiedemann  un Gerd Buss harrn jede öber dusend faste Mitarbeiters. Un hento keem noch de Stall.

De „Stall“,  egentlich Hoben-Bedriefs-Vereen, weer sowat as hüüt de Zeitarbeit. De groten Firmen harrn sik  tosomensloten  un Ewerfohrer, Quartierslüüd, Schuerlüüd, Tallylüüd un Kaiarbeiters dörch düssen Vereen instellt. De Schuerlüüd kemen in Stall 1 bit 3; de Tallylüüd weern in Stall 8 un Quartierslüd in Stall 12. So wat bi dreedusend Minschen weern dor beschäftigt.

Wenn ne Firma vele Schepen harr un keem mit de fasten Mitarbeiters nich ut, denn kunn se Lüüd bien Stall anfordern. De Stall harr sowat as en Pufferfunkschoon un hett dorför sorgt, dat jümmers noog Arbeitskräfte proot stunnen. Kemen nu ganz afsünnerlich vele Schepen op enen Slag no Hamborg, denn keem dat vör, dat se ok mit de Arbeiters ut´n Stall noch nich henkemen.

Denn müssen de Indelers Helpslüüd bi dat Arbeitsamt Admiralitätsstroot anfordern. In de Morgentiet vun Klock veer an heet dat in´n Rundfunk in de Norichten, dat Lüüd, de keen Arbeit harrn un wat verdenen wull´n, sik bit Klock dreeveddelsoss in de „Admi“ mellen kunnen. Öber dusend Lüüd harrn dor Platz in de Halle un sünd an de Hobenfirmen vermittelt worrn. Harrn sik nich noog Minschen bi de Admirolitätsstroot mellt, denn lepen de Indelers dörch de Kneipen an de Küst un hefft Lüüd “infungen“. Fast instellen wull´n se düsse „Berber“ ober nich. Mien Boos hett jümmers seggt, he kunn nich soveel Arbeit anschaffen, as de liggen loten.

Jemmer Lohn kregen se in Form vun en Ticket. För dat Ticket geev dat bi´n Arbeitsamt Borgeld.  De Kneipenwirte hebbt ok Tickets mit ´n lütten Afslag annohmen un bi´n Arbeitsamt gegen Borgeld inleust. Mit den sülbigen Lohn as de richtigen Hobenarbeiters harrn de Unstännigen denn eersmol Geld in de Tasch.

Faste Hobenarbeiters weern  nich good op düsse „Langhoorigen ut´n Glaspalast“ to snacken. De kregen den glieken Schichtlohn, ok wenn se   nich de sülbige Leistung bröchten. Meist harr se nich veel Knööf an Liev. Ganz nüchtern weern se ok nich jümmers. Stell di vör, du sasst  mit enen, de to flau is, ne ganze Schicht lang 50-Kilosacken smieten.

Frömde ward dat öberall swoor mookt, sik rintofinnen.  Un Hoben-arbeiters sünd keen Klosterscheuler. Se ward licht groff un se sünd gau dorbi, di to oekeln un op´n Arm to nehmen. Gode Kollegen för de  Unstännigen weern se nich.

Wenn to´n  Bispeel ´n Damper mit Appelsinas löscht worrn is, denn sünd de Appelsinas meist mit Naphtalein insprütt un in Siedenpapier inwickelt west. In dat Papier harr sik lang de Schemie fastsett.  De Lüüd ut den Glaspalast bekemen nich oft de Schangs, sik umsünst den Buuk mit Fruchten vulltoslogen un so langten se denn ornlich hen. Dat duer nich lang un in jemmer Ingeweide fung dat an to rumoren un se möten fix no Tante Meier. Vörher geev dat vun de Fasten noch´n goden Root mit op´n Weg: „Dor is keen Papier op dat Klo; nimm man hier dat weeke mit, wo de Appelsinas mit inwickelt sünd.“  Wenn se wedder trüch kemen, stunnen se ünner Beobachtung. Ne Stünn loter däe dat Naphtalein siene Wirkung: De Moors fung bi jem an to jööken. Hett jümmers veel Spooß mookt, wenn du tokieken kunnst, dat de Langhoorigen unruhig worrn sünd un sik verstohlen an jemmer Achtersteven kleiten.

Wenn Sott löscht worden is, geev dat ´n anner Vergneugen: Sott keem vun de groten Stohlwarken bi Brownsville un Corpus Christi in de  amerikonschen Golf-Stoten. De Staueree müss Schutzkleedung stellen  un harr fofftig Perzent vun den Schichtlohn bobenop  as Schietgeld to betolen. No Schichtenn weern alle Mann gnitterswat as Afrikoners ut´n Kongo. Duschen geev dat blots in´n Stall an Boomwall. Un dor kregen de Langhoorigen wedder ´n goden Root: „Dusch du man eerst un dreih dat Woter so hitt op, as du dat verdregen kannst, anners kriggst den Dreck jo gornich dool.  Un nu koom in Gang.“

Un dat hitte Woter hett em de Poren groot mookt un den swatten Sott  ünner de Huut swemmt un dor bleef he denn för ´n poor Doog sitten. Kunnst noch no ene Woch sehn, dat he Sott löscht hett. Richtiger weer dat west, he harr´n sik eerstmol koolt afspeult.

Dat gifft doch nix scheuneret, as to tokieken, wenn een in de Schiet pett!

KulturportalStiftung Hzgt. LauenburgKulturSommerKontaktImpressum