De plietsche Pastoor

vun Manfred A. Sahm

Dat is nu ok al en lang Tiet her, do levt in en lüttje Dörp in’t Süden vun Holsteen en Paster. He weer al lang schon dor in Amt un Wöörden un keeneen wüsst, wo lang he egentlich to dat Dörp höört hett. He weer nich groot, aver jümmers noch taach un rüstig.

Man kunn seggen, up’n groffe Plock höört en groffe Kiel – un so verheel he sik ok; aver he weer ok jümmers graadut un wenn en Help bruukt, weer he de letzt, de se em nich geven wörr.

So weer he in dat ganze Dörp und rundüm geern sehn. Man – op de anner Siet – harrn de Lüüd en beten Bammel för sein apen Wöör, anners as dat hüüt is.

Nu weer all wedder Sünndag, de Kark weer vull (dat weer in de olen Tieden noch so un nich bloots an Wiehnachten!) un uns Paster stunn op de Kanzel. An’t  Enn vun de Predigt nehm he  sien Zedel to Hand üm, as dat so gang un geev weer, de Naams vun de vörtolesen, de in de letzte Tiet in de Gemeen doot bleven weren:

„Laat uns beden för de Selen vun uns Doden, de wi de Eerd torüch geven mussen.“

Un denn lees he luut un düütlich de Naams vör – aver de Tohörers verschroken sik ganz bannig! Dat weren de Naams vun de Buern, de all in de Kark seten un bi beste Gesundheit weren! De Gemeen seet musenstill – or beter dodenstill – un kunn dat gor nich faten, wat dor afgüng!

Se weren eerst slau un begrepen dat, as uns Paster mit en verbaaste Gesicht, aver fuchtig un saaklich verkloort:

„Oh, do seh ik grad, dat ik ut Versehn de falsche List mitbröch heff! Dat hier is de List vun de Lüüd, de ehr Karkenstüer noch nich betahlt hebbt! Dat deit mi Leed. Ik beed se, mien Versehn to entschulligen! Un dat Beed för uns Dode wüllt wi denn an nahsten Sünndag doon!“

Print Friendly, PDF & Email
KulturportalStiftung Hzgt. LauenburgKulturSommerKontaktImpressum