En besünnere Mudder

As Mudder is en ümmer froh, wenn de egen Kinner gesund op de Welt kaamt un se dat ümmer goot geiht. Man dat versteiht sik nich vun sülven. So heff ik mi de Autorin Erna Bombeck ganz nah föhlt, as ik ehren Text „En besünnere Mudder“ in en Tietschrift leest heff. Den Text heff ik in ´t Plattdüütsche överdragen: „De mehrsten Fruuns warrt Mudder dörch Tofall, welke friewillig, welke, wieldat se mütt, un en poor ut Gewohnheit.

Dit Johr warrt 100 000 Fruuns Mudder vun en behinnertes Kind!

Hebbt Se al mal doröver nadacht, op welke Oort un Wies de Fruuns utsöcht warrt, de en behinnertes Kind to Welt bringen söllt?

Ik stell mi den leven Gott vör, so as he över de Eer sveven deit un sik genau utsöcht, woans he de minschliche Oort in Gang holen will. He beluurt de Minschen un seggt to de Engels, wat se in sien grotes Book inschrieven söllt.

Andersen, Bettina: Söhn, Matthias is de Engel, bi den he ünnerkrupen kann.

Förster, Marie: Dochter, se kann sik bi de hillige Cäcilie schulen.

Reiter, Carola: Tweeschen. Welke Hillige sall sik üm de kümmern? Geevt ehr Gerhard, de is wennt, wenn de Lüüd flöökt.

Toletzt see he to den Engel enen Namen un keek ganz vergnöögt: „De geev ik en behinnertes Kind“. De Engel würr nieschierig: „Worüm graad ehr, leve Gott? De is doch so goot toweeg!“

„Even dorüm“, see Gott ganz fründlich. „Kann ik en behinnertes Kind en Mudder geven, de dat Lachen nich kennt? Dat weer doch greesig!“

„Man, hett se de nödige Gedüür?“ fraag de Engel. „Ik will nich, dat se so veel Gedüür hett, anners verdrinkt se in enen groten Diek vun Mitleed mit sik sülven un vun Vertwiefeln.

Wenn de erste Schock un de Raasch vörbi sünd, denn schafft se dat ahn en Rüffel to kriegen. Ik heff ehr hüüt scharp ankeken. Se mag geern sülvststännig sien un sik nix seggen laten. Dat is bi en Mudder so selten, man dat hett se so nödig.

Versteihst du: Dat Kind, dat se vun mi schenk kriegen deit, leevt in en egen Welt. Un se mütt dat dwingen, ok in ehr Leven to leven, dat warrt nich licht!“

„Aver, mien Gott, soveel as ik weet, glöövt se nich mal an di!“

Gott smuustergrient: „Dat maakt nix, dat krieg ik woll op de Reeg. Nee, se hett dat Tüüch dorför, se hett noog Egoismus.“

De Engel kunn meist keen Luft kriegen: „Egoismus! Is dat wat Godes?“

Gott nickköppt. „Wenn se sik nich för korte Tiet vun dat Kind friemaken kann, warrt se dat allens nich henkriegen. Genau disse Fru is dat, de vun mi en Kind schenk kriggt, wat nich ganz in Ordnung is. Se weet dat noch nich, man en kunn ehr afgünstig sien dorför!

Wenn en spreken kann, dat warrt ehr nich sülvstverständlich sien.

Wenn en gahn kann, dat warrt ehr nich alldäglich sien.

Wenn ehr Kind ton eersten Mal MAMA seggt, denn warrt se dat höörn as en Wunner.

Un wenn ehr Kind, wat nix sehn kann, wiest, woans en Boom utsüht orrer woans de Heven brennt, wenn de Sünn ünnergeiht, denn warrt se mien Schöpfung ansehn, as dat man wenig Minschen doot.

Ik warr ehr ok verlöven, allens düütlich to kennen, wat ik kenn  -Aanweten, Gresen, Vörordeel – un se sall sik dat ut miene Sicht bekieken. Se sall to keen Tiet alleen sien. Ik will bi ehr blieven, jeden Dag vun ehr Leven, jede enkelte Minuut, wieldat se mien Arbeit so seker deit, as wenn se direktemang neven mi stünn.

„Un wat giffst du ehr för ´n Hilligen an de Siet?“ fraag de Engel un wull forts wiederschrieven.

Do sett Gottvadder en Grientje op:

„En Spegel warrt noog sien.“

Übertragung des hochdeutschen Originals: Helga Walsemann

Print Friendly, PDF & Email