„Bröööm, Bröööm!“

Dat is nu al en lang Tiet her – aver ik erinner mi noch akkerat do an – do kunnst du in uns Daagbläder vun en Begeevnis lesen, wat sik op uns Insel Sylt todregen harr. Op Düütschlands vörnehmste Eiland, wo en Millionär neven de anner wahnt, harr dat en ganz bööse Striet geven. De sik dor streden weren Lüüd, de ehr Naams in de Sellschop ok hüüt noch allerbest bekannt sünd. Vun gode Naverschop kannst du aver woll nich spreken, wenn se sik Wöör as „Nazi!“, „Mafia!“ un „Rasenmeiher-Brigade!“ an de Köpp smieten.

Wat weer passeert? Een Keerl harr sien Rasen meiht un sien Naver meent, he bruukt sien Roh! Ik verstah jo, dat so’n afhaltert Slager-Fuzzy dat stört, wenn he en beten wat komponieren will, damit sien Naam mol wedder vör all Lüüd bekannt ward. Aver ik kann ok de Naver verstahn, de sien Gras op „Sylter Eenheitshööch“ rünnersnitt – Ornen mutt sien!

Also, ik heff keen Rasen to meihen, aver ik freu mi, wenn ik in de Fröhjohrstiet dat sadde „Bröööm, Bröööm“ hören kann. De heel lange Winter – un du weetst, wovun ik snack – so vun Oktober bet April heff ik de Krach vermisst. Nich dat sööte Jiepen vun de Vagels or dat Quarken vun Musik dörch rünnerdreihte Autoschieven künnigt de sünnige Johrstiet an. Ne, dat is de –as man so seggt – „Brunftschree“ vun de Goorners. Nu köönt se kamen, de Fröhjohrs- un de Sommertiet.

Ik freu mi op disse Tiet, wo du buten sitten kannst. Un männichmol kannst du jo sogor bi uns in Sommertieden dien Grog buten drinken! Wenn du dat „Bröööm, Bröööm“, egal of vun en elektrische Rasenmeiher or en mit hunnert PS, wo du meenst, dat dat woll ok en Trecker sien kunnt, hörst, denn sünd dat de Kläng vun de Johrestieden, op de wi so lang töövt hebbt. Un so lang ik dat noch hör, duert de Sommer an. Sneeschippen is noch lang nich!

So, mien Naver start jüst sien Maschien. Ik mutt nu gau in de Keller un mi en Buddel Beer halen. Denn sett ik mi ganz macklich op mien Balkon, hör em to un freu mi över dat schööne „Bröööm“ – männichmol aver ok över dat „Brööhöhööhöhöm“, wenn dor wat in’t Gras liggt, wat dor nich hinhört!

Wat ik noch seggen wullt: Mien Naver un ik sünd keen Muskanten un hebbt ok keen Millioon. Wi sünd Frünn!

 Manfred A. Sahm

Print Friendly, PDF & Email
KulturportalStiftung Hzgt. LauenburgKulturSommerKontakt