Rote Kirschen ett ich gern

Nu is dat wedder so wiet – Kirschentiet. Bi mi is dat benah de schönste Johrestiet. Dat ganze Johr heff ick dor all up tövt. As de Boom blühen dee, heff ick ümmerto de Ohren spitzt. Weer dor denn nu `n Brumseln in de Luft? Af un an künnst dat hörn. Un dat Ankieken von de Blütenpracht alleen weer ja all ´ne Oogenweid. Und wenn een baben ut Finster kieken dee, kunn he se ok flegen seihn, unse lütten Helper. Besünners de Plüschmoors würr gor nich mööd vun hier no dor to flegen. Gau weer de Blühtiet vörbi un denn füng dat Wassen an, de Boom harr ansett.

Keikst du baben ut Finster, kunnst se seihn, all de grönen Kirschen, wi se jümmers runder un dicker worden sünd. Un nu, in Juni fangt dat Luern an. An besten smeckt de Kirschen je, wenn se so richtig swatt sünd. Över wenn een so lang töven deit, sünd benah keen miehr na. Ierst sünd dat de Vagels, de sik ok över de Kirschen hier maakt. Natürlich de Sprenken, dat kennt jü ja, över de Drosseln, de wöllt ok wat af hebben. De kaamt an, pickt de Kirschen an, un de anpickten gammelt denn.

Dat is keen Genuss, wenn een de ange- fuulte Kraam vör de Fööt fallt. Denn is de Bessen dien beste Fründ, de di helpt, de Terrass wedder op Schick to bringen. Över anderet Veihtüüg maag ok giern Kirschen. So lütte witte Dinger wasst dor in, wenn du to lang töven deest. De laat de Kirschen denn vun binnen gammeln, dat is ok keen Genuss in so mulsche Frücht to bieten. To Anfang vun uns Goorntiet heff ick denn jümmers jammert, wenn mien Mann de roden Kirschen all plücken de. „Ne, latt se hingen,  swatt söllt se sien.“ Över de Johren warrt een doch to`n Glück klöker.  Nu jammer ik nich miehr, nu segg ik: „ Rode Kirschen ett ick giern,  denn sünst heit dat: “De seutesten Früchte kriegt blots de lütten Tiere.“ Un dat wär doch schaad, ok wenn de Kirschen jümmers so dörchslagende Wirkung hebbt, dat „Tante Meyer“ sick freut, di so oft to seihn.

Inge Pusback

Print Friendly, PDF & Email
KulturportalStiftung Hzgt. LauenburgKulturSommerKontakt