Bohnen un de Folgen

Vör Johren harr mien Fründ Frank ut Kanada mi mol en Geschicht vun en Mannsminsch vertellt, de bannig geern Bohnen eet. Man jümmers wenn he kakt Bohnen eten harr, geev dat gröttere Problemen, de em so männichmal in de Klemm bröchen. Du weetst doch, wat wi fröher al seggt harrn:

„Jede Bohn maakt en Toon, jede Arf en Knall!“

As he en Deern draap un ehr lieden mücht, dacht he, wenn se heiraden schullt, mööt he woll dat Eten vun kakt Bohnen opgeven. Un so keem dat ok, he höll sien Verspreken.

Na de Hochtiet weer he an en Daag op de Weg vun sien Arbeit na Huus, man sien Auto wull nich mehr. He telefoneert mit sien Fru un vertellt ehr, dat dat en beten later warrn kunnt.

Ünnerwegens keem he an en Kroog vörbi un kunn al vun buten rüken, dat dat in’t Weertshuus kakt Bohnen to’n Eten geev. Wiel de Weg na Huus noch wiet weer, dacht he, he kunn ringahn un en lüttje Portschoon eten. Man – as he bi’t Eten weer, bleev dat nich bi een Teller! De Folgen weren woll vörbi, wenn he to Huus is, dacht he.

Op de Weg müss he in eento puupsen, luut un mit en ornliche Ruuch! Jümmers un Jümmers güng dat so, bet kort vör sien Huus. He weer seker, dat dat nu ophören kunn.

Sien jung Fru freu sik un vertellt him, dat se sik wat utdacht harr un se woll em to’n Avendbroot överraschen. Se bunn em en Dook över sien Ogen un broch em to en Stohl in de Wahnstuuv. He müss ehr verspreken, dat he nich lustern würr. As nu dat Telefon klingelt, see se, dat he noch en beten töven mutt un gung rut.

Dat weer de Mööglichkeit för de Ehmann, de Gasen, de sik intwüschen in sien Därm bildet harrn, rut to laten. He verlagert sien Gewicht op de linke Siet un lett dat krachen! Verdammich – dat weer en vun de betere Sort! Dat weer nich blots luut sünnern rook ok na verfuulte Eier. He kriggt kuum Luft. As he utatent, markt he, dat sik de neegst fuchte Puup al op de Weg maakt harr. He heevt een Been un denn höört sik dat an, as wenn en Trecker startet: …pffffrrrrrrrrrttt! Un de Ruuch is noch slimmer! Mit sien Munddook wink he sik Luft to! Man dat weer noch nich noog. De Drütte, de denn keem, kunn bi en Wettstriet de eerste Pries winnen. De Fenstern klappern as dat Geschirr op de Disch ok, all Blomen leten de Köpp hangen. Nu gung dat jümmers noch wieder, een na de anner lett he fohren, bet he hört, dat sien Fru mit ehr Telefongespreek to Enn is un in de Stuuv kummt.

Unschüllig leggt he sien Munddook op de Disch, fold sien Hänn un antert op de Fraag vun sien Fru, of he woll lustert harr, dat he dat nich doon harr.

Sien Fru nimmt dat Dook vun sien Ogen un röppt: „Överraschung!“ Gresig mutt he sehn, dat üm de Disch noch twölf Gäst sitten un em mit grote Ogen ankiekt!

Manfred Sahm

 

Print Friendly, PDF & Email
KulturportalStiftung Hzgt. LauenburgKulturSommerKontakt