Harvst

De Harvst rönnt een meist üm, so gau löppt he weg. Weren nich güstern eerst de Blää noch root un geel un de Wind hett se vör sik her puust? Dat letzt Maal dat ik ut‘ Finster keken heff, stünn noch meist de Kroon vull Blää un vundaag langen man bloots noch kahle Äste as swatte Arms in’n waterigen Heven. Düssen Harvst heff ik verslapen, dücht mi, oder he hett wirklich Flunkens kregen un is wegsuust. De schöne, ruhige Tiet vun’n Wannel, de bunten Blää un de letzten Astern. Een kann den Winter al marken. Männichmol, wenn du fröh togang büst un de Luft al na Ies smecken deit, un de Heven en grau hett, ut dat bold keen Regen mehr fallen warrt, sünnern de eerste Snee. Een föhlt un smeckt dat, jüst so as du dat Fröhjohr an de Smack na frische Eer kamen föhlen deist. Dorna gifft dat keen Ümdreihen mehr, keen Harvst, de sik dat noch maal anners överleggen deit.

Thorsten Börnsen

Print Friendly, PDF & Email