De Höhner-Sleuder

In uns letzt Urlaub sünd wi mit en grootet Fährschipp vun’t Festland to en Eiland henfohrt.

De Fohrt hett woll so an de tweeunhalf Stünnen duert, un wiel dat buten bannig windigweer, seten wi meist binnen. Du sittst so dor un kiekst di üm, kiekst na de Lüüd un wat soallens an Bord los is.

Un as en Keerl , de neven mi seten harr, opstunn, lett he sien Dagblatt – ne, dat weer meistso en Magazin or Illustrierte – op de Stohl liggen un güng weg. Ik keek mi dat an un seeg: Dunnerslag, dat is en vun’t Utland, kümmt ut Amerika un is allens op engelsch schreven. Na,dacht ik so bi mi, kannst ja mal pröven, of dien Engelsch, wat se di in de School lihrt harrn,hüüt noch wat weert is.

Ik fung also an to lesen, man dat meiste kunn ik nich verstahn. Dat weer nämlich enFachblatt för Höhnertucht un allens vun anner Fedderveeh. Dat mag ik woll ok, aver an leefsten, wenn’t frisch ut en Grill kummt! Ansünsten bün ik keen Landweert or Höhnertüchter un verstah ok nich veel dorvun.

Aver denn stunn do en Artikel in de Afdelen »Spaaß« or so liek, de weer redig to’n Grienen.Ik vertell ju de Geschicht:

Dat amerikaansche Luftfohrtamt hett en Apparat, so wat as en Kanon or en Tweel, mit de se dode Höhner gegen de Schieven vun Flegers scheten. Dat ward mit so en grootet Tempo doon, as wenn en echte Vagel an de Fleger prallt. Un wenn de Schieven dat utholt, denn holense ok de Opprall vun en lebennigen Vagel in de Luft ut.

Nu weren do in England Ingenieure, de harrn de Schieven vun en Hoochsnelligkeitstog, soen as uns ICE, to testen un de harrn vun düsse Maschien hört. Se lehnen sik de Apparat ut, deen en Hohn rin un ballern los. Man dat Hohn sloog de Schiev vun de Lokomotiv in Gruus un Muus, sloog dörch den Fohrersitt un dörch de Instrumentens un bleev in de achterste Wand steken. Un dat kunnen de Englänners nich verstahn. Se hebbt denn in Kalifornien nafraagt, ofse woll allens richtig maakt harrn or of mit de Maschien wat nich in Ornen weer.

As de Fachlüüd in USA allens ganz pingelig nakeken harrn, geven se en Raat an ehrengelsche Kollegen: „Ji dörvt keen infrooren Hohn ut’n Ieskasten nehmen, dat mutt al opdaut sien! Vagels in deLuft sünd ok nich infrooren!“

Nu heff ik aver doch luuthals lacht – wohrschienlich so as de Amerikaners – un weer ok en beten stolt, dat mien Engelsch doch noch so goot is, dat ik allens verstahn kunnt.

Manfred A. Sahm

Print Friendly, PDF & Email