Endlich Minschsien!

Op de Autobahn kümmt de wohre Natur vun’n Minschen eerst so richtig to’n Opblöhn. Jo, op de Autobahn warrt de Minsch eerst Minsch, richtig, echt, meen ik. De hunnertdusend Johren dorvör weren wi villicht ok Lüüd. Man nich so richtig vullstännig weer dat nich. Nee, dor hett wat an fehlt. Un düt „Wat“ hebbt wi mit de Autobahn dortokregen.

To’n Bispeel de Övervörsichtige. Kloor, den hett dat natürlich ok al in de Steentiet geven. Wenn de annern al dat eerste Mammut bi de Büx un lütt maakt harrn, keek he eerstmal ängstlich ut de Höhl rut un beluer den Ingang na alle Kanten vunwegen möögliche Gefohren, as Steenslag oder Nieselregen. Op de Autobahn is he vundaag de, de mit ´n Blinker op den Beschleunigungsstriepen steiht un nich vun’n Rastplatz wegkümmt, wieldat em keen Verkehslück groot noog to’n Infädeln dücht. Dor weetst foorts Bescheed: Bangbüx!

Överdrapen deit em blots noch de Choleriker. Plattdüütsch: Bullerballer. Fröher hett he dat Höhlenmöbelmang tweihaut un sien Mitbewohners anbölkt, dat de reinweg dat Rönnen kregen. Man hüüt neiht he mit Lichtgeschwindigkeit in sien anthrazitfarven Geschott mit Blinker links, Lichthuup un op de linke Spoor achter di ran as de Düvel achter de Seel. De Kopp is root as ´n Drievhuus-Tomaat, de jede Sekunn ok in de Luft gahn kann. Seggen Se sülvst, so wirklich richtig kumplett sünd wi doch nu eerst, as Autofohrers.

Thorsten Börnsen

Print Friendly, PDF & Email