Hiering un annere Fisch

An de eerste Johren na de Krieg kann ik mi nich erinnern, do weer ik noch’n beten to lütt. Aver mien Grootöllern un mien Mudder hebbt mi so männichmal vertellt, dat se in de Tiedenfroh weren, wenn se mol en Fisch op de Disch bringen kunnen. Ik sülvst harr aver Melk kregen, wiel de Fisch woll nich in de Melkbuddel passt hett.

En poor Johren laater, wenn wi as Kinner op de Straat spelen deen, keem dor jümmers en oole Mann mit sien Schott’sche Koor dörch un rööp luuthals:

„Hiering! Hiering! Frische Hiering!“

He harr keen annern Fisch to verköpen as Hiering un de Lüüd hebbt all Hiering köfft. Unwenn se denn braden weren, röök dat in’t ganze Huus un in de Navershüser ok. Un keeneen hett seggt, dat dat stinkt.

Hüüt is dat jo nu en beten anners.

„Ik mag jo mol wedder en braden Hiering eten“, segg ik to mien Fru, aver se meent, ik schall denn man in’n Kroog gahn. Se brad mi keen, denn sünst rüükt de ganze Wahnung.

De Hannelsmann hett goot verköfft, denn na en korte Tiet keem he al mit Peerd un Waag staats de Koor und he harr ok annere Sorten Fisch in sien Anbotten. Wi Kinner sünd jümmers to em henlopen, wenn wi em ropen hört un so kunnen wi Dösch, Butt Makrelen un gröne Aal kennenlihren. Un vör Wiehnachten verköff he Karpen.

Johren laater kunnst du denn op de Wekenmarkt en ganze Reeg vun Boden sehn, wo de Fischfruuns ehr mehr or weniger frische Fisch anbeden deen. Do weer en Fru dorbi, de rööp jümmers:

„Schellfisch un Butt, Schellfisch un Butt!“

As nuen Mannsminsch twee Schellfisch hebben wullt, sä se:

„Ik heff keen Schellfisch.“

„Wat ropen se denn jümmers luuthals Schellfisch un Butt!?“ fraag de Keerl.

„Wat schall ik maken“, antert de Fru. „Ik kann doch nich de ganze Dag ‚Butt, Butt, Butt‘ ropen!“

In uns Stadt föhr domaals noch de Stratenbahn. An de Endstatioon stunn so en lüttje Bood, en Kiosk, do kunnst du allens köpen, to Sleckern, to Eten un Drinken. Un buten an de Döör stunn sogor en Fatt mit solten Hieringen.

De Stratenbahn bleev en poor Minuten dor stahn und de Fohrers und Schaffners kemen in de Kiosk to snacken un sik de Tiet to verdrieven. Un en vun de Schaffners wull denn welk vun de Hieringen mit na Huus nehmen. He see, he wull aver blots frische Fisch hebben.

„De sünd all frisch“, sä de Fru, aver de Schaffner wiest op een Hiering, de harr en Lock in sien Steert.

„De is oolt“, antert de Schaffner, „de heff ik al letzt Week dat Lock mit miene Fohrkoorten-Tang rinknipst!“ Nu kümmst Du!

Denn keem wedder en poor Johren laater de Tiet, wo keen Hiering mehr eten ward. Dat is en „Arme-Lüüd-Eten“, heet dat do, un hüüt? Hüüt is dat en Delikatesse, de du bald gor nichmehr betahlen kannst!

So ännern sik de Tieden, aver dat Sprickwoort gellt jümmers noch:

„Dat is de Mannslüüd beste Nahrung, avends Beer un morgens Harung!“

Manfred A. Sahm

Print Friendly, PDF & Email