Inparken

Wo öft noog hest du nich dat Geföhl, dat een nich richtig ankeken un för vull nahmen warrt.  Man dat stimmt gor nich: Heff ik nülich bi’n Inparken mitkregen. Akraat vör dat lütt Stratencafè, wo ik mi mit’n Fründ drapen wull, weer vör mien Nääs en Lock, wo ik ok noch rinpassen dee. Dat hett di de Himmel stüert, dach ik noch un fung an, rückwarts intoparken.

Toerst stüer ik mit den Achtersen vun dat Auto to wiet in dat Parklock rin. Dumenbreet neih ik an so’n lütt Kaffedisch mit twee Frunslüüd vörbi. De sünd denn foorts hochjumpt, de Kaffetassen mit jem, un hebbt opschregen. Wat överdreven, dach ik noch, as ik bi‘n negsten Anloop `n lütt beten knapp an den Angever-Audi mit sien Heckspoiler langs keem. Hest meist nix an sehen – un doch hett de Tüffel en Hallo maakt, as harr ik em de Koor to Grütt föhrt. Middewiel weer dor de Footstieg swatt vun Lüüd. De stünnen dor ti kieken. Un as ik endlich binnen weer, klatschen se sogor noch vergnöögt Bifall.

Thorsten Börnsen