Blots en lütten Utgliek

Bi de Navers liggt in’n Harvst keen eenziget Blatt op den Footstieg, nich eens, un bi mi is allens vull. Jedet Blatt fallt eenzeln un akraat op mien frisch wienerten un feudelten Börgerstieg! Dat kann eerstens nich angahn un twetens is dat nich gerecht. Dorachter sitt System.

Glöövst nich? Pass op: Dat heff ik letzt eerst wedder beluurt, as ik jüst fardig weer mit Footstiegreinmaken. Jüst stünn ik dor un kiek en lierlütten Momang stolt op mien Wark. Eenmal över den ganzen Börgerstieg weg, vun de ene na de anner Kant, allens weer blitzblank. Keen Spier mehr, keen Papeerfitzel, gor nix.

Un denn mit eens lööst sik dor so’n Bökenblatt  un seilt as in Tietlupe langsam to Eer. Un denn böögt dat ganz sinnig na rechts af. Na mien Naver hen. Goot, en beten freut heff ik mi wull. Bün jo ok blots en Minsch. Un jüst as ik mi en beten duller freuen wull, maakt dat Aas vun Blatt kehrt, dreiht op den Hacken bi un sleit na links ut. Un propellert denn noch so’n poor Pirouetten as in’t Ballett. Mit den allerletzten Dreih kümmt dat an’t Enn op den Kantsteen to liggen. Un twoors op mien Kantsteen!

Wo in düssen Momang allens reinmaakt un torecht weer. Un denn seggt se, de Natur hett keen Verstand. Vunwegen! Nee, doran kannst du doch mal sehn, wat böösordig un verslagen so’n Farken an Bökenblatt is. Wohrschienlich stickt de ganze Tuun mit mien Naver ünner een Deek. Woveel Ungerechtigkeit doch in de Welt binnensitten deit. Ik heff mi nu so’n Laubpüster köfft un blaas den Kraam wedder na em röver. Dat is nix anneres as’n ganz lütten Utgliek.

Thorsten Börnsen