Auf einen Schnack

Harvst

De Harvst rönnt een meist üm, so gau löppt he weg. Weren nich güstern eerst de Blää noch root un geel un de Wind hett se vör sik her puust? Dat letzt Maal dat ik ut‘ Finster keken heff, stünn noch meist de Kroon vull Blää un vundaag langen man bloots noch kahle Äste as swatte Arms in’n waterigen Heven. Düssen Harvst heff ik verslapen, dücht mi, oder he hett wirklich Flunkens kregen un is wegsuust. De schöne, ruhige Tiet …