"Ringelduben"

Plattdüütsche Tierwelt

Dat Gegurre fangt all mit den ersten Sünnschien an. Wat wullt du in de Sommertiet all Klock fief opstohn. Kunnst doch tomindst noch twee-dree Stünnen in de Puuch blieben. Man de dorige Holtduben, de dinkt dor anners öber, as du. Un wenn di de Piepmatzen all mit jemmer Gesang so freuh steurt, denn geiht so´n liebestollen Dubber vör de Sloopstuuv di erst recht op de Nerven. Dat nützt di nix, wenn du denn opsteihst un dat Sloop­stube­nfinster tomookst. Wat so´n utwussenden Dubber is, den sien Larm geiht ook dörch de Doppelschieben hendörch. Un wenn he nich grood siene Bruut een Ständchen bringt, denn verjoogt he de lütten Vogels, üm jem dat Fodder to klaun. Dat heet, de plietschen Lünken, de wiest de Duben, wo Bartels den Most holt. De Dubber rüttelt grood noch mit den Kopp no boben or kiekt in de Gegend rüm, dor ist dat Korn vör sien Schnobel all weg, wat he grood oppicken wull. Wedder weer een Lünk fixer.
Dor tokieken, dat is een Vergneugen. Dat mookt Spooß. Mien Fründ Michel hett vör de gode Stuuv siene Terrass un dorvör stoht dicht an dicht Rhododendron. De Büsch stoht so eng, dor kümmt keen Inbrekers dörch. In düsse Heck leevt een Lünkenstoot vun meist mehr as fofftig Derten. Wokeen sowat vör sien Finster hett, de bruuk dat hele Johr keen Puschenkino. Dor is een Leben in de Heck. Michel un siene Brigitte kennt all engelde vun jem un jemmer Rangstell in jemmer Vereen. Un ook, wenn af un an een Drussel or een Specht vörbikümmt un sik den Buuk vullhaut, de Lünken kümmt nich to kott. Michel hoolt dat Fodder sackwies. Blots dat de dorigen Duben jümmers mit vun de Partie sünd, doröber argert Michel sik.Eher dat de op de Feller goht un dor jemmer Fodder söcht, kiekt se glieks no Sünnopgang bi Michel vörbie. De hett jem all fix op den Zettel.
As Michel annerlets wedder mol n´Büdel vull Körners för siene Vogels hoolt hett, froogt he den Händler, wat de nich ´n Root för em harr, op welke Wies he de Duben verjogen kunn. Kloor harr dat de Händler; Michel sall ´n Pohl in de Eer rammen un op düssen Pohl een vun düsse Plastikkreihen nogeln. De annere kümmt an een dünnet Bändsel an een Ast. De wirkt op tein Meter. He harr grood noch twee dorvun. So een Kreih, dat is de natürliche Feind un för den harr´n de Duben Bang. Mondag harr Michel een Pohl trechtsäägt un anpinselt un an Rand vun de Terrass inbuddelt. Boben op keem een Queerholt un dor seet de Kreih nu op un bewacht den Fodderplatz vun de Lünken. De annere hung in Boom un schaukel in Wind. An´n Dingsdag weer dat luud as elkeen Morgen.
Michel hett all üm halbig fief keen Roh mehr funnen. He stunn op, gung an dat Finster un keek rut: An´n Pohl seet de Dubber op den Rüch vun de Kreih un hett för siene Dubenlady dat Morgenständchen gurrt. Jüst so, as sünst. De Rüch vun de Kreih is nu de Lieblingsplatz vun den Dubber un rundüm is de Footbodden all ganz vullscheeten.