De Liek op de Appelsinen

Ein echter Kenner der Szene, ist Manfred Sahm. Er war viele Jahre im Dienst der Kriminalpolizei in Norddeutschland. Sein Text op Platt ist bitterböse und real erlebt. Sahm ist Mitglied im Niederdeutschbeirat der Stiftung Herzogtum Lauenburg.

De Liek op de Appelsinen

Dat is jo nu nich so, dat man de Doden op de Straat, in ehr Wahnung, in’t Auto, in en Hotel, in’n Puff  or in de Woold findt. In en Havenstadt is dat dörchut  begäng, dat dat een or annere Schipp  vun de grote Fohrt  en Dode mitbringt.  De Tieden, wo de op See över Boord kippt weren, sünd al lang vörbi. Hüüttodaags mööt  de Scheep de Liek mitnehmen un in de eerste Haven, de se anlopen , »entsorgen«.
Un uns Landshauptstadt Kiel is so een Haven. Mol keem en Schipp vun de Oostsee mit en dode Mannsminsch an Boord, de sik in en oosteuropäische Staat een Buddel Wodka köfft harr. Dat mutt en förchterliche Fusel west sien – as he de Buddel leddig harr, weer dat dat Letzt, wat he in sien Leven doon harr! Man de Ruuch vun de Liek weer op jeden Fall nich asig!
De mehrste Scheep aver keem vun de Atlantik, över de Elv un dörch de Noord-Oostsee-Kanal, de ok Kiel-Kanal nömt ward. In Brunsbüttel is keen Haven, dor sünd blots Slüsen.  So möten de Scheep bet to de Noordhaven in Kiel  wiederfohren – un wi Krimschers weren tostännig.
De Scheep kemen mit Vöranmellen an. Wi kregen en Anroop vun de Seefunk-Statschoon »Norddeich Radio« un wi wüssen Bescheed, wannehr welk Schipp ankeem.
Nu will ik  en poor Wöör över disse Seefunk- or Küstfunkstatschoon verleren. Hüüt gifft se dat nich mehr. Se stunn bet 1999 bi de Stadt Noorden in Oostfreesland un harr över hunnert Johren Telegramme mit Scheep op all de Weltmeeren uttuuscht.  Heel bekannt weer de Inrichten in de föfftiger Johren vun dat letzt Johrhunnert, as dat  noch keen Feernsehen geev. De Minschen hörten an Wiehnachten in’t Radio de Gröten, de Familien to ehr Leefsten sendt harrn, de mit ehr Schipp op Grote Fohrt weren un nich to Huus sien kunnen.
Wenn sik denn bi uns an’t Telefon Norddeich Radio meldt harr, wussen wi , dat wi noch en poor Stünnen Tiet harrn, üm uns för de Insatz to rüsten. Wi brukten en Liekenwagen , de Havendokter, de Waterschutzpolizei un denn dropen wi uns an de Kiel-Kanal.
An en Dag – dat weer al laat in Harvst – stunnen wi an en Avend al wedder mol rechtiedig an de Pier un  tövten op dat Schipp mit de wunnerschööne Naam »Golden Madonna«. Dat weer  düster un en fuchtige Nevel kreep in uns Kledaaschen. Un denn keem dat Schipp – en swatte Frachter – ut de pottendicke Nevel langsam an de Pier. Ik heff mol as Schöler in de föfftiger  Johren in’t Kino en dulle Film (noch in Swatt – Witt!) sehn, de heet : »Das Totenschiff«. An disse Film heff ik mi erinnert, as ik de »Selenverköper« op uns tokamen seh. De Fastmakers harrn de Lienen üm de Poller tüdelt un de Gangway keem an Land. Un denn segen wi, wat keeneen vun uns vörher un ok laater nienich wedder sehn harr: vör wi all an Boord gahn kunnen,  sprungen so an de twölf bet föffteihn Seelüüd an Land un lepen weg! Wat weer dat denn??
Nu mussen toeerst all de Lüüd vun de Haven un de Beamten vun Polizei un Toll un wer sünst noch ene Uniform droog, achterran un de Janmaaten wedder infangen. Se weren al so nich ut de Noordhaven rutkamen, denn dat weer en tollfriet Gelände mit en groote Tuun rüm. Un Päss harrn se ok nich, de harr de Kaptein insloten. Achterran hebbt se uns in ehr »Pidgin«-Spraak vertellt, dat se flüchten wullen, wiel de Kaptein un de Bootsmann reine Menschenschinner weren. Liekers mussen wi uns mit de Kaptein  ünnerholen. He kunn Ingelsch.
»Pidgin« warrt ok »Pidgin-Ingelsch« nöömt un is ene Helpsspraak, mit de sik Lüüd, de vun Huus ut ünnerscheedliche Spraken spreken, ünnerholen könen. Dat is sünnerlich in de Seefohrt so, wiel veel Seelüüd meist vun Afrika or Asien sünd.
De »Golden Madonna« weer en Frachtschipp mit Billigflagg, dat in Marokko Appelsinen halt hett. De Früchten legen loos in de Laderuum, nich in Kisten or Säck verpackt. Teelhaven weer St. Petersburg, de Ladung weer also för Russland bestimmt.
De Seefohrt dörch de Atlantik weer nich macklich un rohig – in de Biskaya harr de »Blanke Hans« so richtig mit de för de Johrstiet begängige Störm un Orkaans toslagen! Männichmal harrn se dacht, dat ehr Damper verloren geiht.
Een vun de Matrosen weer al mit twee annere Scheep bi so en slechtet Weder mit groote Breker un Kaventsmänner ünnergahn un dicht an’t Versupen west. Dat wull he nich noch eenmal beleven. Sien Utweg: he harr sik an de Bettposten in sien Kajüüt ophängt. De Crew harr dat eerst nich markt, se harr mit dat Schipp noog to doon. As de Frachter in rohiget Water keem, hebbt se em funnen, lostüdelt,  in en wittet Laken inwickelt un  mit en Tau dörch de Luuk in de Laderuum afseilt.
Dat, wat de Kaptein uns so vertellt harr, weer ok ornlich in’t Logbook indragen, heel korrekt mit Positschoon, Datum un Klockentiet.
Nu weer dat an uns Krimschers, uns mit de Dode to befaten. De Kaptein wiest uns de Luk op dat Deck, vun wo dat in de Laderuum rünner gung,   mökt de Deckel op un schalt de Lampen in.  So kunnen wi de Liek, inwickelt in en wittet Dook, op de Appelsinen sehn. Bet dor rünner weren dat so an de  söss / acht Meter. Ik harr al een Been över de Kant un stunn op de böverste Stoop vun de iesern Ledder, as de Kaptein see, wi möten  aver tomaken, wiel dor in de Laderuum kene Luft to’n aten is!! Staats Suerstoff leed Kohlendioxid över de Früchten. Dat weer nödig, üm de Riep optoholen un en Verschimmeln to vermeiden! Un sowat gellt ok för jede annere Organismus, to’n Bispill för dode Minschen.
So snell bün ik in mien Leven noch nienich ut ene Luk rutsprungen, över de Kant un torüch op’t Deck! Toeerst wull ik schimpen, heff mi aver denn bi de Kaptein bedankt, dat he mi dat Leven rettet harr! Sünst harr he twee Dode an Boord. Ik fraag de Kaptein:
»Wenn ji so gefährliche Fracht transporteren, mööt ji doch woll Atenschutz an Boord hebben?!«
»Jo, dat hebbt wi,« weer sien Antwoort, »dat sehn de Sekerheitsvörschriften so vör.«
Ik wull nu so wat hebben, wiel ik dormit ümgahn kunn.  In miene Tiet bi de Friewillige Füerwehr bün ik an disse Reedschop utbildt worrn. Dat kunn ik jo woll noch nich verlehrt harrn! Mien Plaan weer, dat Tau, wat noch jümmers an de Liek hung, na baven to holen un denn kunne wi all tohoop de Liek hooch  trecken.  Dat weer en fiene Plaan, man de kunnst du op de Steed vergeten, as de Kaptein see, dat de Reedschoop all nich to bruken weren.  Se weren all toschann, wiel se se noch nie  brukt  woorn  sünd! Un överprüft weren de ok noch nienich!
Heff ik dat nich seggt!!! Dat Schipp weer en Seelenverköper! Bi de lüttste Unfall harrn se noch mehr dode Janmaaten an Boord! Över de Reederei kunnst du di blots wunnern! Man, ik meen,  dat Schipp harr en Flagg vun Afrika!
Also: niege Laag – niege Entscheidung. Ik see to mien Kolleeg:
»Ik beed di, gah doch mol an uns Funk in’t Auto. De Zentraal schall vun de Beroopsfüerwehr twee Mann mit Atenschutz schicken, de uns de Liek hoochtrecken künnen.
Dat harr gor nich lang duert, as wi vun buten dat bekannte »LA – LÜ – LA – LA«  hören.  Dat gung aver gau, harr ik noch so bi mi dacht. Doch denn de Överraschung: do kemen nich lots twee Füerwehrlüüd, nee, do keem en ganze Löschtog – mit Mannschopwagen, Tankwagen un Dreihledder! Jichtenswat nutt do bi de Naricht dörchenanner gahn sien! Na wunnerbor – nu weer allet, wat in de Stadt Nachtdeenst harr, op de Noordhaven versammelt. Twee vun de Füerwehrbeamten halen de Liek an Deck, bröchten se in en   en Kajüüt, wo wi mit de Ünnersöken  anfangen kunnen.  Also – dat mutt ik nu mol seggen – ik harr noch nie in mien Profeschoon mit en Liek to doon hatt, de so moi un frisch na Appelksinen roken harr!
As allens to Enn weer, harrn wio tosamen noch een Buddel malaysischet (!)  Beer drunken (Flens smeckt beter!) un wi güngen mit uns Kunn von Boord. Nadem de Toll nich bloots de Liekenwagen, sünnern ok uns Taschen nipp un nau kontrolleert harr (sünd wi so wat as Smugglers!!), harrn wi gottloff Fieravend.
Wat de Toll angeiht, de harr al in de Bibel en gresig slechtet Ansehn! Kannst du do nalesen!