Anstännige Lüüd find´s öberall

Unser Experte für Texte op Platt, Heinz Tiekötter, hat uns diese Geschichte für die Adventszeit zur Verfügung gestellt. Viel Spaß beim Lesen…..

Is wohl all tein Johr her, dor sünd wi mit uns Auto öber Wiehnachen no Bansin op Usedom fohrt. Wi harrn een fein lütt Hotel ut de dottiger Johrn; in uns twee Timmern harr mol Hans Albers ´n Tied lang leevt, as he hier „Woter för Kanitoga“ dreiht hett. Dat Hotel leeg direkt an Strand un weer, as man hüüt seggt, n´beten plüschig. Man dat geev ´n  wunnerbore Köök. De Koch weer vun de Insel un harr all in de Schweiz un in Italien arbeit un verstunn wat vun sien Fack.

Dagsöber weern wi  ünnerwegens un hebbt uns de Insel ankeken. Uns Utflöög feurten uns no Peenemünn, wo Hitler siene Raketen utprobiert hett, an dat Achterwoter un an den Peenestrom.  Annersiet, no Osten hen lepen wi de lange Kurpromenod öber Heringsdörp un Ahlbeck bit an de Grenz no Polen. Wi sünd goot op de Padden un de scheunen Biller, linke Hand de See un de Damperbrücken un op de rechte Siet de hochherrschaftlichen Villen vun de Prommis ut Berlin, hebbt den Weg kotter warrn loten, as he egentlich west is. Düt is vör´n Krieg de Boodwann för denn dütschen Adel un denn Geldadel west.

Letzt Enn wull´n wi denn ook noch no Swinemünn. Wi setten un in´n Bus un fohrten bit an de Grenz. Un dor löppst du toeerst öber denn Polenmarkt. Man, dor kannst di gornich sattsehen: Dor gifft dat Klamotten mit Etiketten, de du heugsten mol bi diene rieke Verwandschop in son Katalog finnst or in de Illustrierten bi dien Stüerberoter. Un düsse Nobelkledoosch schenkt se di hier op den Markt. Or wull du vertellen, dat fiev Euro för een T-Schört vun Lacost veel Geld is? Un för ´n Foftiger gifft dat allerfeinste Ledderjacken mit´n Label vun Kuddl Lagerfeld in. Blots wenn du achteran dörch denn Regen löppst un dat goode Stück ward natt, denn fangst du an to rüken, as wenn du in de Bedürfnisanstalt utrutscht un in de Pinkelrinne full´n büst.  Güllene Klocken geev dat all för twintig Perzent vun den Goldwert. Also, miene Karin un ik  wannerten dörch dat good twee Kilometer lange Paradies för Lüüd, de de Nees nich vull kriegt. Un wat sall ik di seggen, den Rest vun un Ferientied harr ik jeden Dag ´n neet Polohemd vun Cardin or Lacost or  ´n annere Edelmarke an. Düsse Hemden dreegt hüt de Teddybär vun mien Enkeldochter, denn bi de eerste Wäsche harrn wi woll wat falsch mookt.

Ik koom vun Thema af. Wat ik eegentlich vertellen wull, weer´n sünnerlichet Belebnis: As een Verköpersche mien Karin dat Wesselgeld trüch geev, hett de mit ehre Kniep nich de Binnentasch vun ehrn  Mantel funnen. De Geldbütel mit al dat Reisegeld, de Scheckkorten un Utwiesen full op den Footbodden. Ohne dat wi dat marken däen.  Wi weer´n all gode hunnert Meter wieder, as de Verköpersche achter uns ranjachtert keem. Se is wies worrn, wat miene Fro ehr Pottsche verlorn harr un bröcht uns dat nu achterran. Dat du mi goot versteihst; dat weer in Polen un du kennst de Menen vun de mehrsten Lüüd öber dütt Land.

Wi bedankten uns fix un wulln de Fro twintig Euro as Finnerlohn schenken, man se hett sik strikt weigert, wat antonehmen. Wat harr düsse Fro mit uns Geld för Wiehnachen fiern kunnt, wenn se dat beholl´n harr. Nu stunn se vör uns, n´beten arm un klöterig antosehen. Ehr fehlten ook ´n poor Tähn, doch du kunnst erkennen, dat se freuher  mol ´n hübsche un ansehnliche Deern weer. Un denn hett se uns verkloort, dat wi doch all Minschen weern un tosomen holln möten, uns helpen un uns ünnernanner  beklauen un bedregen dröfft. Wi weern so gereuhrt. Annerlest hebbt wi uns in Arm nomen un uns gegensiedig drückt. Düsse ärmliche Fro hett uns wiest, wat Minschen ook anstännig un good sien kunnen, wenn se sülmst nich veel  to bieten harrn.

Un wiel wi ehr tomindst ´n poor scheune Blomen schenken wulln, lepen wi denn wieder no Swienemünn. Doch dor geev dat keen Blomenloden. So een Geschäft dreegt sik woll nich, wenn de Lüüd knapp öber de Runnen kummt. Achteran hebbt wi de annere Siet vun Armut kennenleernt. As wi an de Kaimuuer vun de Swine stunn, snackt uns ´n Kerl an. He weer woll nich ganz nüchtern un unrasiert; son´ne Ort Hoppenmarksleuw. De Mann harr Stadtploons in een Plastikbüdel un för´n Euro kunn wi ´n Exemplor bi em keupen. As wi loter denn Ploon utenannerklappten, funnen wi dor den Opdruck: „Kostenlos für unsere deutschen  Gäste.“  Beus sünd wi em nich west, siene Landsmännin hett dat vörher all verhinnert. Jeedeen sütt op siene Oort to, dat he mit den Mors an de Wand kummt. Dat is in Polen nich anners, as hier bi uns.