"Idel un de Nazis"

Seine "Hobengeschichten" machten Autor Heinz Tiekötter bekannt. Hier hat er einen neuen Text für das Kulturportal zur Verfügung gestellt.

Wenn ik mol wat öber starke Mannslüüd lees or heur, fallt mi fortsen Idel Ahrens in. Idel weer´n Schuermann un harr Knööf för dree. Egentlich hett he Friedrich heten. As Hobenarbeiter hest du jümmers Dost. Wenn Idel no Schichtenn mit sien dreugen Knorpel in siene Stammkneipe keem, stunn dor Elisabeth achtern Tresen, de Dochter vun den Kröger. Idel güng vör luder Kraft ´n beten tapsig un Elisabeth funn em idelig. Man se much em  lieden un jichtenswann harr he den Nomen Idel weg.
Wenn een in Hoben so bärenstark is, denn wüllt se all mit em in enen Ploog arbeiten. Blots Idel söök sik sien Macker süllmst ut; he arbeit an leevsten mit Waller Horn tosomen. De beiden kennt sik siet de  Schooltiet, güngen in ene Klasse in de Marckmannstroot un wenn domols de n´beten  spillerige Waller mol Striet harr,     hett Idel de annern in de Flucht joogt. Loter, wenn dat op´n Damper Sackgoot to löschen geev un Waller kunn nich mehr, denn hett Idel mit de Zentnerbüdels smeten, dat een denken kunn, dor weern Bettfeddern in.
No 1933, as de Nazis an de Macht kemen, verlangten düsse brunen Ööster vun de Hamborger Hobenarbeiters dat se jemmer blaue Arbeitskledoosch gegen brune ümtuschen sulln. Se hebbt de Lüüd pisackt, de wiederhen in Blau gohn sünd.  Müss di dat mol vörstellen, Seelüüd un Hobenarbeiters in een brunen Buscherump; dor fangst jo an to schielen. Vun doran güngen de Schuerlüüd un de Kaiarbeiters, de Tallylüüd un de Quartiersmänner no Fierobend jümmers in Gruppen.  Alleen harrn se dat swoor mit de Machthobers.
Idel sien ehemolige Macker Waller hett mi vertell, dat Idel no Schichtend mol alleen öber de Kornhuusbrüch  keem, as twee Udls em stoppten un frogten, wo dat angohn kunn, dat he keen brune Kleedung anharr. Se sünd wull ´n betten groff to em worrn.
Dat weer dummerhaftig vun jem. Idel hett de beiden so düchtig verhaut, dat se mit jemmer Trillerfleiten vun de Tollwach Verstärkung ranholten. As dat ok för Idel to veele weern, is he öber dat  Gelänner in den Oberhoben jumpt un dörch dat Woter utneiht. He keem klöternatt  un ohne Mütz un Zampelbüdel  tohuus an.  
De Brunen harrn dat Seggen un Idel güng jem ut´n Weg. He weer all ´n Tiet lang ut´n Hoben rut un stunn mit Elisabeth achtern Tresen, nodem de de Kneipe vun ehr Öllern öbernohmen harr. Een goden Dags keem ´n Gestapo-Mann in dat Lokool. He wull weten,  woans dat meuglich weer, dat Idel nich in de Partei weer un ninich to Versammlungen keem. Idel anter em, dat he sik üm sien Geschäft kümmer un mit Politik nix an Hoot harr. Dor hool de Gestapo-Mann ut siene Aktentasch den Elvsegler rut, den se domols bi Idels Utriten opfischt harrn un wies em de inneihten Knööp mit F.A. un froog, wat dat woll Friedrich Ahrens bedüüd un Idel sien Mütz weer.
In de Johrn, in de Idel nich mehr in Hoben arbeit hett, dorför as Kröger mit Elizabeth achtern Tresen stunn, harr he düchtig toleggt un sik ´n dicken Kopp un groten Buuk anfreten. Idel nehm den Elvsegler un sett em sik op den Kopp. He harr sik dor ok ´n Beerdeckel  henleggen kunnt. Kannst doch sehn, säe he to den Gestapo-Minschen, dat is nich mien, de passt mi jo gornich.