Op Platt: "Bäerlauch"

Mit feinen (plattdüütschen) botanischen Dingen beschäftigte sich unser Autor Heinz Tiekötter aus Börnsen in seiner Glosse….

Vun Heinz Tiekötter
         
Annerlest heff ik Bäerlauch plant. Dat sall jo heel gesund sien. Smeckt un rüükt n´lüttbeten no Knofi. Un wenn du dat in de Eer steekst, denn hest neegst Johr een groten Hümpel dorvun. Dat wasst as dull!  Dat Bäerlauch kannst di denn op Broot leggen or schnittst dat in de Supp. Man ik heff wat anneret vör. Egentlich sall dat bi mi in Goorn wassen,  wiel dat ik nu endlich dat Oos footkriegen will, de mi duernd de Eerdbeeren klaut.
Ik heff neemlich een Geschicht heurt, wo bi Blankenborg in´n Harz ´n Abt sik öber siene Mönche argert harr. Sien Kloster leeg an een Woold un op de annere Siet vun den Woold geev dat een Nonnenkloster. Grood een halbe Stünn entfernt. Un dorhen weern de Klosterbreuder Nacht för Nacht ünnerwegens. Villicht wull´n se tosomen mit de Nonnen ´n poor Regen beten. Wokeen sall dat weten?
De Abt hett sik argert, dat sien Lüüd jümmers meud weern un all bi de Freuhmess inslopen däen. Wenn he de Mönche froogt hett, worüm se jümmers so meud weern, hebbt se mit de Schullern tocken. Se menen, dat liggt wull an de swore Arbeit an de frische Luft, de se dagsöber to erledigen harrn. De Abt hett sien Vertreder, den Prior froogt; man de wüss ok nix. Un denn harr uns Abt den geniolen Infall mit dat Bäerlauch.
He hett in den Woold Bäerlauchplanten insetten loten un wenn du wat vun Bäerlauch kennst, denn weetst du ok, dat sik düt Greuntüüg noch duller vermehrt, as Brennetteln or Giersch. Dat hett nich lang duert, villicht so dree, veer Johrn, denn stunn allerwegens ünner de Bööm un rechts un links vun den Padd Bäerlauch. Un wenn nu de Klosterbreuder in Düstern to dat „gemeensome Beten“ dörch dat Holt ünnerwegens weern, bleben se an düssen Bäerlauch mit jemmer Kutte hangen un rakten vun de Planten ´n lüüerlüttbeten wat af. Du weetst jo noch, dat Bäerlauch no Knofi rüken deiht. Uns kloke Abt hett nu bloots noch in de Zellen vun sien Mönche rin gohn müsst un meist hett he all in de Döör wusst, wokeen vun jem in de Nacht to´n „Beten“ ünnerwegens west is.
So nu weest du ok, worüm ik Bäerlauch plant heff. Wunner di man nich, wenn ik nu anduernd an Schnuppern bün. Ik seuk bloots den Keerl ut miene Erdbeern.