Alle guten Dinge sind 2

Unser Autor Heinz Tiekötter (Börnsen) hat für unsere Rubrik Platt gleich zwei feine Geschichten geschrieben. Modern, spannend und launig. Lesen Sie selbst…..

Hobengeschichten
Freuher op de Veddel
Rökerlanteern
Kennst du hüüt ´n Vadder, de sien Kinner een Drachen buen kann, so´n richtigen Malayer?  Dat sünd de, de achtern keen Steert hebbt. Un allens blots ut Tapeten-liesten, Papier un Mehlstippe as Liem. Hest du in de lesten dottig Johrn mol sehn, dat de Göörn op de Stroot Himmel un Hölle, Pielversteck, Kippel-Kappel or de Meiersche Brück speelten?  Ne, hüüt speelt se Nitendo or söörft an jemmer Computers. Lopen mit´n Trudelriepen un dat ook mol twee Stünnen lang, dat hollt se hüüt nich mehr dörch. Un wenn ik mi op de Kinnertieden un uns Speelwark besinn, denn meen ik: Wat´n Glück, dat wi keen Geld tohuus harrn. So müssen wi uns allens sülmst infallen loten. Man, den gröttsten Spooß harrn wi mit uns Rökerlanteern.
Wat mookt se vundag för een Pohei wegen de Afgose vun Dieselautos un Stickoxyde bi de Benziners.  In uns Kinnertiet hett sik nümms dorüm scheert. Nu geev dat jo ok nich so veel Autos, de uns Konkurrenz mit jemmer Qualm moken. Wenn wi Jungs in de fofftiger Johrn mit uns Rökerlanteerns öber  de Veddel ünnerwegens weern, denn weern wi de Autos. Kannst di noch besinnen?  Veel bruken wi jo nich för uns Amüsement.  Een Nogel, ´n Stück Droht un een leddige Konservendoos hett langt. Mit´n Steen in de ene Fuust un den Nogel in de annere hebbt wi Löcker in den Bodden vun de Büchs haut. Mit Droht kreeg dat Gerät ´n Henkel. Un denn hebbt wi dat mit Papier, Spröckelholt un Teerpappe  opfüllt  un  ´n lütt Füer in Gang sett. Noch beter as Teerpappe weer Gummi. De Ool hett sik wunnert, dat de Woterschlauch an de Garoosch jümmers wat kotter worrn is, wenn wi mit uns Stinkerbüchsen ünnerwegens weern.  Man ik segg di: Wenn dat Gummi richtig brennt hett, denn weer dat dörch nix to ersetten. Denn kunnen de, de achter uns lepen, männichmol de Hand nich för Ogen sehn. Un mit düsse Füllung jogten wi dörch de Stroten un setten de Gegend ünner Qualm. De Froonslüüd hebbt schimpt. Se müssen de Wäsche afnehmen, bi all den Sott, de achter ut de Büchsen keem un den wi dörch de Stroten pusten. Op annersiet hebbt wi de Veddel dormit free vun Schnaken un Gnitten holln.
Wenn wi mit söben, acht Bengels in de Gang weern, denn rüük dat bi Westenwind jo verdächtig no´n Grootbrand in de östliche Gegend . Ok wenn de Veddel merrn in Seewind leeg, wat wi an Qualm un Gestank produzierten, dat trock öber de Peute henweg un ik gläuv, dat weer ok noch in Veerlannen to rüken. In Moorfleet bestümmt. Ik kann mi hüüt noch good vörstellen, dat in Ossenwarder de Leiter vun de Freewillige Füerwehr sik in de Neegde vun sien Fernspreker ophollen däe un dorop täuft hett, wat dor woll een Mellung rinkeem.  Dat rüük jo all den ganzen Dag so brenzlig.
Brummermann sien Kolleeg segg em dat to. He güng to Brummermann, vertell em vun den Fohrgast sien Wünschen un geev em fief Euros af. „Du kannst di op mi verloten“ verspreek Brummermann un steek de fief Euro in siene Kniep.
As de Tog in Hamborg ankeem, geev dat een empörten Fohrgast, de sik op Brummermann sien Kollegen störten däe un em gewaltig utschimp: „ Ik geev Se extra tein Euro, dormit Se mi rechtiedig wecken un ik in Hannover utstiegen kann un nu sitt ik hier in Hamborg un weet nich, op welk Ort ik to mien Sitten komen sall!“  Den Kolleeg weer dat orrnlich pienlich. He enschulligt sik oftmols un wiest dorop hen, dat Brummermann op düssen Afschnitt Deenst harr.  Mit em ward he fortsen snacken.
Denn find he Brummermann vürn in´n Tog  un vertell em vun dat Malheur un dat de Fohrgast nu Theoter mookt. „Theoter mookt he?“  froog Brummermann. „Dor harrst du den Fohrgast mol beleben müsst, den ik in Hannover rutsett heff!“
Schuermann blifft Schuermann, ok wenn he nu´n  Uniform anhett !

Wat mi grod infallt
Vergeten
 „Hest du den Aschammer an de Stroot stellt?“ froog mi annerlest miene Fro. Ik schüttel den Kopp. Damminochmol, ik harr dat weddermol vergeten un nu weer dat to loot. De Müll weer all afhoolt. Wat nu keem, dat wüss ik all.  Dat ward ´n Vördrag öber dat Besinnen op de Plichten. „Mann“ säe ik „nu mook doch keen Theoter. De Ammer weer jo noch nich vull un dat, wat in de neegsten verteihn Doog bi uns anfallt, dat bringt wi dor noch licht ünner.“  Miene Fro schimp: „Di mutt man jümmers ansteuten, ansonsten vergittst du noch diene Büx antotrecken.“ „ Nu musst du di mol entscheiden, wat du meenst“ anter ik „ heff ik wat vergeten or kann ik mi nich besinnen?“
Nu ward miene Hübsche opsternootsch: „ Dreih mi doch nich de Wöör in Mund üm. Dat is jo wull dat sülbige.“  „Dat is dat nich“ verseuk ik ehr dat to verkloorn „ wenn ik de Müllammers nich an de Stroot stellt heff, denn heff ik dat vergeten. Wenn sik no een politschen Schandool een Ünnerseukungsutschuss bildt un mit de Verantwortlichen befoten deiht, denn fangt se an to legen. Denn köönt se sik meist nich mehr dorop besinnen. Bi de is denn de Erinnerung wegbleben. Akraat so geiht dat een, de besopen mit sien Auto ünnerwegens weer. Wenn se den foot kregen hebbt un de Richter froogt, woveel he drunken harr, bevör he sik achter sien Stüer klemmt hett, denn hett he keen Erinnerung.“ 
Hein Peters hett sik bi uns in´n Kroog mol twintig Euros vun mi pumpt. He vertell, dat he siene Kniep verloorn harr. Sietdem lett he sik in unsen Kroog ok nich mehr sehn. Annerlest dreep ik em in de Stadt. „Di heff ik jo lang nich sehn“ heff ik seggt. Un denn wieder: „Du, ik krieg noch twintig Euros vun di.“  He bekeem een roten Kopp un stamer „Ik kann mi nich besinnen.“ Süh, dat is dat: Harr he seggt, dat he dat vergeten hett, müss ik em dat afnehmen. Sünnerlich de Legenbüdels köönt sik  ninich besinnen; all de Annern hebbt bloots wat vergeten.