"Frische Datteln"

Lesen Sie hier "en`lütte Geschicht vun zuckerseute Datteln" aus der Feder unseres Autors Heinz Tiekötter, der Mitglied im Niederdeutschbeirat der Stiftung Herzogtum Lauenburg ist.

Von Heinz Tiekötter
Dat hele Johr gifft dat bi uns  zuckerseute Datteln.  In  Marokko, Algerien un Tunesien ward se in de Tiet vun Oktober bit Januor  frisch vun de Palmen plückt. Meist sünd se  in runne Pappkartons, boben mit Cellofan verpackt.
Dat weer anfangs Februar un de Damper  „Atlas“  vun de Levante-Lien keem mit de ersten frischen Datteln  an Schuppen 69 an. Klock söben fungen wi an mit Löschen un een veddel Stünn loter  harr ik veer Kartons ünner de Jack, as ik in uns Kontor keem.  Een vun de Pappen heff ik  fortsens  opreten un merrn op den Disch stellt. Miene Kollegen harrn glieks Gobeln in de Hann un piekten sik nu Datteln ut den Karton.
Jüst as ik an de Reeg keem, ik weer jo sotoseggen de Gastgeber un harr to teuben,  also jüst in düssen Momang seh ik ünner de Dattel, de ik grood anpickt harr, een dicke Mood. Se weer drall, harr ´n witte Farv mit´n Spur vun geel  un´n  swatten Kopp. Un se keek hooch un mi direkt in de Ogen.  Ik heff de Dattel  gau wedder trüchleggt. Bit to düssen Ogenblick weer  ik noch de Enzige, de ehr sehn harr.
Een lüürlüttje Sekunn öberlegg ik, wat ik nu  ´n goden  Kolleeg or  lebber een Oos sien wull.  Oos gefull mi beter. Un dorüm heff  ik  miene Kollegen denn beden, se muchen mool eben henkieken, wat ik door ünner miene Dattel funnen harr. Ik heff dat Stück  nochmol anlüft, de Mood keek wedder no boben un seh to, dat se ünner de negste Dattel  in Deckung keem.
Veer Mann lepen rut no dat Kloo un  ik kunn jem weurgen heurn. Mien Kolleeg Günter  blief  sitten.  He harr ok al probiert un keek mi an, schüttkoppt un  froog  mi denn:  “Hett di allmool een seggt, dat du  een bannig slechten Charakter hest?  Harrst du nich eenfach so stickum den Karton wegsmieten kunnt? “  „Jo Günter“ heff ik antwort,  „ denn harr ik  ober lang nich soveel Spooß hatt.  Woso steihst du nich mit in Tante Meier un mookst dor Larm?“    Günter hett mi angrient: „ As Angler bün ik  Metten geweuhnt un bit eben  hebbt mi de Datteln jo goot  smeckt!“