Ut den "Hobengeschichten "

Die Liebhaber der feinen Texte von Heinz Tiekötter kommen wieder in den Genuß seiner amüsanten Hobengeschichten. Lesen Sie in der Rubrik "Platt" gleich zwei Episoden.

Von Heinz Tiekötter
Aftokelt
Froog du mol Hein Schult, wat he vun de Computers holl´n deit. Denn kannst em ober schimpen heurn.
Op elkeen Warft geev dat freuher Toklers. Dat seggt uns jo all dat Woort Tokeloosch. Nodem, dat nu kuum noch Seilschepen  buut ward, starvt düsse Beroop langsom ut. Se bruken op de Warften keen Toklers mehr.  Op de grote Warft op Steenwarder  harrn se man noch een Eenzigen. Dat weer Hein Schult un de harr jümmers weniger to doon. He pütjer man bloots noch n´ beten rüm. Mol n´ Droht spleißen, mol ne Wier kotter moken, een Schnaller or een Stropp anfardigen, dat weer´d denn ok all. Tolest harrn se egentlich gorkeen Arbeit mehr för em. Wat op de Warft an Dröhd un Tauwark bruukt worn is, dat hebbt de Inkeupers bi de Fabrikanten un Händlers passend bestellt.  Ut de Warksteed  vun Hein Schult is de Freuhstücksbood för de Dockarbeiters  worrn. Rutsmeten hebbt se Hein ober nich. He weer all tolang dorbi. Nu wannerte he twüschen all de Afdelungen hen un her, jümmers dorhen, wo se grood mol een Hölpskraft bruken  kunnen. Weer dat nich een Schann för so´n studierten Tokler? Annerlest harrn se em ´n beten ut de Ogen verloorn. Richtig vermisst hett em nüms un Hein hett siene Lohntüüt pünktlich an elkeen Freedag afhoolt.  
Jeedeen Morgen güng he mit siene Arbeitskoort an den Stempel-automoten un un klick sik in. Dorno hett he sik ´n jichtenswo ´n ruhigen  Platz söcht. He harr jümmers een Stück Holt or ´n Iesenrohr in de Hannen, wenn he öber de Warft leep. Dat seh no Beschäftigung ut un hett anner Lüüd vun Frogen afhollen. Se kunn´n jo sehn, dat he wat to doon harr!
Sommerdags hett he ünnen op de Steen bi´n Barkassen-Ponton seten, wo een so scheun öber de Elv kieken kunn. In Winter weer he meist bi  Paul. Paul weer´n Macker ut´n „Gesangsvereen Harmonie“  un de Meister vun de grote Heizung. Paul weer froh, wenn em mol een to Hand güng un he een harr, mit den he sik n´beten wat vertellen kunn.

Bi siene Wannerung öber de Warft hett Hein an de Grenz to´n olen Elvtunnel ´n Lock in Tuun funnen. Beuse Tungen säen noheer, he harr dat süllmst dorinsneden. Dörch düt Lock hett he sik denn  verkrümelt.  Geweuhnung mookt seker. Bald weer Hein Schult ´n Stünn no Arbeitsbeginn all wedder dörch de Röhre –dat is de ole  Elvtunnel- trüch op de anner Siet un verdreev sik den Dag an de Vörsetten, op de Lannungsbrücken  or op´n Reudingsmarkt. Rechtiedig to Fierobend keem he dörch dat Lock in´n Tuun trüch op de Warf. Nu müss he bloots an dat Trockendock Elbe 17 vörbi, dwars öber de Stroot un bi de Hauptverwaltung tweemol links üm de Eck. Denn stunn he all an de Wach, wo he siene Arbeitskoort utstempelt hett. Twe- dreemol is he n´beten loot trüch komen. Denn harr he an Freedag  sogor een Öber-stünn op sien Lohnstriepen. Man dat wull he egentlich nich. He weer jo doch  keen Bedreger!
Dat güng  n´poor  Johren  goot un Hein Schult harr ´n grandioset  Arbeitsleben. Dörch een dummerhaftigen Tofall hett de Sook ´n Enn funnen: De Warftbedrief harr de Bookhollung op EDV ümstellt un jichtenswann hett düsse dösige Computer, de nu för Hein tostännig weer, een Mitdeelung rutsmeten. Op de Noricht  stunn, dat de Tokler Hein Schult siet dottig Johrn op de Warft arbeiten däe. Lüüd, de all solang dorbi sünd, kregen een perseunlichen  Handslag vun een vun de Böberen un  een duppelten Wochenlohn as Prämie in de Lohntüüt.  
Djäe, un denn leep een Akschoon an, de nüms ophollen kunn: Öberall hebbt se in de Afdelungen anropen un froogt, wat bi jem de Tokler Hein Schult arbeiden däe. Keeneen wüss noch wat öber Hein. Dat weer nu bannig pienlich. Wo steek düsse Mann?  Arbeiden däe he op de Warft. He hett jo siene Lohntüüt an elkeen Freedag afhoolt. Bloots, wo find se em? To goderlest güng dat Thema hooch in de Vörstandsetoosch.
De Vörstand weer´n ganzen Plietschen. He meen, se sulln de Lohntüüt  man fastholln. Denn ward sik wull een mellen.  He wull Hein Schult perseunlich frogen, woans dat meuglich weer, dat em nüms kennen däe.  
As Hein an´n  Freedag in de Lohnkass keem, kunnen de Schriebers   sien Tüüt nich finnen. He müss sik in de Personolafdelung mellen, wo se all op em luerten.  Nu müss Hein Schult de Büxen rünnerloten un dormit fleug sien Luxus-Arbeitsleben op.  Ik segg jo, düsse modernen Tieden döcht nix un sünd för nüms  goot!