Telefongeplauder op Platt

Aus der Reihe: "Du kannst jo wat beleben" lesen Sie hier eine neue Geschichte von unserem Autor aus Börnsen.

Von Heinz Tiekötter
Falsch verbunnen

Uns Telefon pingelt. „Geihst du mol ran?“  röppt miene Fro ut de Boodstuuv. „Bün all dorbi“ roop ik trüch. Ik meld mi. Ut de Leitung dringt een Froensstimm: „Bist Du dat, Verena?“   „ Hier gifft  keen Verena“  anter ik. „Wo is se denn?  Dor mutt doch Verena sien; mien Mann hett mi jo düsse Nummer geben.“  „ Dat mutt jo lang heer sien, siet twintig Johrn heff ik düsse Nummer un miene Fro will keen  Konkurrenz in´t Huus. Se is fix ieversüchtig!“ „Kenn Se denn Verena?“ froogt de Fro op de annere Siet. „Ik weet jo nichmol, wo se denn mit ehrn Familjennomen heet.  „Höhne. Ober ehr Mann is doot!“
„Dat deiht mi Leed. Wo sall Verena denn nu wohnen?“  „ Dor, wo düsse Nummer hengeheurt, seggt mien Mann.“  „ Ik verseker Se, hier is se nich!“  „Wat schood ok“ anter de Fro.  Ik legg op. Twee Minuten loter pingelt dat: „Mien Mann seggt, he weet genau, dat de Nummer stimmt. Kann dat sien, dat Se sik irrn?“
Ik heff nu dat Gefeuhl, dor is´n Spijöök mit mi  in Gang. Villicht  hebbt se mi utsöcht un mookt ´n Test un wüllt mi op de Proov stelln.  Also bün ik bannig heuflich un geev mi Meuh, ´n goden Indruck to moken. „ Ik will Se geern hölpen un an mien Compuer gohn. Man Se möten mi seggen, in welken Oort Verena wohnt un wie se sik schrifft: Mit h orrer bloots mit n ?“ „ Se wohnt bi Hamborg in een lütje Gemeen un wat dor ´n h dorbi is, weet ik nich.“

„So, denn sett ik mien Computer ingang. Dat duert  ´n Momang.“   „ Ik heff Tiet“ seggt de Fro an annern Enn „un ik finn dat nett, dat Se mi hölpen wüllt.“  Ik bläder de Verena Hönes  mit h un ohne h dörch un find een, de so heet in Maasholm. „Dat ward se sien“ seggt de Fro. Dor hebbt se ok´n Huus.“  Ik nenn de Fro de Telefonnummer vun Verena in Maasholm un se bedankt sik för miene Gedüür. Ik weer noch rigtig ´n beten stolt op mi, as dat Telefon wedder pingelt:   „ Mien Mann seggt, dat de Nummer nich richtig is. He meent, de annere is dat, wo ik toeerst anropen heff. De is rigtig.“    „Jo“  segg ik  „ man dat is mien Ansluss! Hebben Se denn de Nummer ut Maasholm anropen?“   „Nee“ meen  de Fro  „mien Mann seggt de Nummer weer dat jo nich .“

„So, denn wählen Se  doch eersmol.“  „ Dat geiht nich nu nich mehr, mien Mann hett den Zettel jo wegsmeten.“  Ik kiek nochmol in mien Computer un geev ehr de Nummer ut Maasholm. Se bedankt sik un ik heff endlich Fierobend. Man ik bün jümmers noch´n beten Bang, dat elk een mi  op´n Arm nohmen hett.  Mien Telefon wiest mi de Nummer vun de Anropersche un ik seh in Computer , se hett ut  Düsseldörp anropen. Dat  hett mi beruhigt. Dat weer een ganz normole Adress. Un dor sünd se wull so.
An neegsten Morgen, wie sünd noch an´t Freuhstücken, pingelt dat Telefon. In dat Display steiht de Nummer ut Düsseldörp.  Een ollerhaftigen Mann is dran: He wull sik nu ok vergewetern, dat hier bestümmt nich Verena is.