"In uns lütt Dörp"

Von Autor Heinz Tiekötter aus Börnsen stammt diese amüsante Geschichte, die Sie in der Rubrik "Platt" im Kulturportal lesen können.

            De privote Flohmarkt
So öber´n Flohmarkt lopen, dat gefallt Hein Witt. Dat mookt em  bannig Spooß. Wat dat dor so allens geben deiht. Kunnst jo meist en Museum för Heimot-Geschicht mit beschicken. Wenn Hein denn no Huus kümmt, hett he swoor to drägen. Un wenn he allens op´n Disch packt un mit Wohlgefallen bekiekt, denn feult he sik riek. Nich, dat he vun de Soken wat bruukt; doch man kann jo nich weten. Also Hein meent,  wat he an Beuker funnen hett, dat sünd jo Schätze. Wenn he in Oller eerstmol Tiet hett, dor in to lesen, denn ward de Lüüd sik noch wunnern, wat he allens weet. Un in de Warktüügkist is de Knieptang blots ´n beten rustig he mutt dat Niet ´n beten fast kloppen, denn kann de richtig wedder tobieten. He wüss dormit ümtogohn; he harr all fief dorvun.   Rutfinnen müss he noch, woneem dat Klingen för den olen Rotbart-Nattrasierer gifft.
Dat Erna Witt sik nich öber de Etajeere freit, blots wiel de in tweeten Stock een Sprung hett ….   „Wenn dor eerst dat Konfekt opliggt, denn sütt doch keen Oos den Kratzer.“  „Denn mutt de Smackkroom ok liggen blieben un nümms droff dor rangohn, ansünsten ward de Sprung jo wedder sichtbor“ meen Erna.

Un de ole Roller, de kümmt eerstmol in de Garoosch. Wenn he noch so en find, hett he veer wunnerbore Rööd, mit de he denn -ton Bispeel-  dat Sofa heuger leggen kann. Denn kunn Erna sik beter hensetten un beter wedder opstohn.  Un dormit de Rööd nich   to sehn sünd, kunn Erna jo een Schabracke ut de Markisenstoff sniedern, denn he för blots acht Euro kregen hett. Weer jo meist geschenkt. Dat Erna noch keen Problem mit dat Sofa un dat Opstohn hett; also wi weet jo ninich, wat op uns noch tokümmt.
Man nu is Hein Witt beus in Druck! Siet veer Moond  ploont de beiden Witt´s, dat se ümtrecken wüllt. Dat Huus is jem to groot worrn un en  Wohnung in de Stadt is in´n Oller jo doch recht wat kommodiger.  Erna meent, dat se nich mit all den Tüdelkroom ümtrecken köönt. För dat Gerümpel sall Hein man twee Container  bestellen. Mit een ward he jo woll nich utkomen. Beter weer dat allerdings, wenn he sik mit all dat Tüüg op´n Flohmarkt stellt.  He harr dor jo en Vermeugen för anleggt. Denn kunn he doch tomindst ´n poor Euro vun dat vele Geld trüchholen.  „ So sühst du ut“ brummel Hein „ik stell mi doch nich op´n Flohmarkt hen.“  „Denn stell  dien Bickbeernmuus doch an de Stroot un verschenk allens.“  An Obend telefonier Hein mit sien Söhn Peter, vertell em wehmeudig öber sien Problem mit de Sammlung un froog ok glieks, wat he wull wat vun de Schätze gebruken kunn, dormit dat in gode Hannen keem.
De Jung lach bloots un harr man een Root för sien Vadder:  „Wenn di dat to schenant is, di mit diene Museums-Utstellung op´n Flohmarkt hentostellen, denn mook dat doch bi di an de Stroot in dien Vörgorrn. Du nümmst ´n stabilen Disch un schruuvst dor ´n dunnige Kist op de Dischplatt fast.  De Kist kriggt ´n Schlitz as´n Kollektenkasten in de Kark un Slott un Riegel dorvör. Dor kümmt dat Geld rin. Un dienen Worenbestand stellst du rundüm op. Wenn de Platz nich langt, stellst´n  Tapetendisch dorto.“  Un denn moolst du ´n Schild, wo opsteiht: „Nümm wat du bruken kannst un legg in de Kist, wat di dat weert is!“  Hein weer orrnlich stolt op sien kloken Peter.
So kunn dat aflopen, dat weer´n praktikobeln Vörslag. Freuhmorgens hett Hein allens opbuut un so an de Grenz vun dat Nobergrundstück henstellt, dat nich elkeen fortsens sehn kunn, wokeen hier dat Geschäft  bedrifft. Jede vulle Stünn keek Hein bi sien Loden vörbie, üm den Worenbestand to kontrollieren. Dull leep dat Geschäft nich. Üm de Meddagstiet hett de Deckel vun de Koffiekann, de Nöötknacker un dat Schinkenmetz fehlt. Geld leeg nich in de Kollektenkass. Hein stell sik ´n Tiet lang achter dat Finster un beobacht  sien Ünnernehmen. No de Meddagsstünn, in de Hein sik vun den Ünnernehmer-Stress verhoolt harr, weern de tein Hosenbügel weg. Geld leeg wedder nich in de Kist.  
As de Sünn ünnergüng, hett Hein öberleggt, wat he nu allens wedder rindreegen sall. He harr keen Lust dorto un lett den Loden noch wat open. Jüst so, as de annern Supermärkte ok, hett he meent. As he, nu weer dat all düster, rutgüng, üm sien Worenbestand rintoholen, weer de Tapetendisch un de Kass weg. Dat Schild un dat restliche Angebot  leeg op´n Bodden.
Op Hein sien neet Schild steiht nu “ To Verschenken “ un de Hümpel nümmt langsom af. Un för dat, wat denn liggen blifft,  kümmt neegste Woch  ´n Container.
Ik segg jo jümmers: Mit Honnig kannst du mehr Flegen fangen,  as mit Essig!